İlk baharın ilk ayı ve günlerden cumartesi sabahı dünden kalmış hüzünlü ve bir o kadar yalnız başına hayattan sıkılmış gözleri körlenmişçesine,kalbi soluk, umudunu yitirmiş, çalışmaktan dermanı kalmamış ilker,gözlerini yeteri kadar uykusunu alamadan açtıran sese odaklanmaya çalışır. Gözlerini bir avucunda koparıp tuttuğu papatya ile ovuştururken arkadan gelen muazzam su sesi ve çok naif sesi ile mırıldanan deniz mavisi gözleri, buğday tenli, kendinden geçmiş, kendisini doğanın ellerine bırakmış büyüleyici güzelliğe sahip gözleri nin renginde elbisesi ile kendisine bakan nehir'i görür. İlker gördüğü güzellik karşısında şaşkınlığını gizleyemez ve yorgunluktan bitkin düşüp uyuya kaldığı çimenden kalkarak Nehir'in deniz mavisi gözlerine bakarak seni buraya getiren şey nedir? diye sorar. Nehir doğayı çok sevdiğini,gezerken kendisini burada bulduğunu, buradaki güzellikler karşısında büyülendiğini söyler. Nehir İlker'e peki sen burada ne yapıyorsun?diye sorar. İlker şehirdeki insanların kalabalığından, gürültüsünden uzaklaşıp kendi hayatımı, kendi evimi kurmak için geldim ve daha geleli birkaç gün oldu, tabiki haliyle çok yoruldum der. İlker Nehir'e ismini sorar ve Nehir cevap verir;
Ben Nehir peki senin adın ne? İlker bende İlker memnun oldum der. Nehir İlker'e yalnız mı yaşıyacaksın burada? diye sorar. İlker, evet insanların yalan, menfaat, kibir, ego ve sahte kalplerinden yoruldum. Kendime ve hayallerime uygun olan burayı seçtim der. Nehir İlker'den etkilenmiştir. Bir kadın sesi gelir Nehiiirr nerdesin? Nehir bu annem beni çağırıyor gitmem gerekiyor memnun oldum der ve İlker Nehir'in deniz mavisi gözlerine bakarak avucunda sakladığı papatyayı uzatır bende der. Nehir papatyayı burnuna götürür ve gözlerini kapatıp koklayarak oradan uzaklaşır. İlker kısa sürede olsa mutlu olmuş ve huzurla dolmuştu. Kendisine sordu acaba Nehir buraya birdaha gelir mi? diye ve içini çektikten sonra çimene oturup yarım kaldığı işlerine nereden başlayacağını düşünmeye başlar. İşe koyulmak için çok güzel bir gündür. Kuşlar şarkı söyleyerek güneş gökyüzünde ağaçların arasından merhaba diyerek, rüzgar ılık havasıyla adeta dans edercesine huzur veren bir gündür. İlker eski tahta parçalarını Nehir'in deniz mavisi gözlerinin rengine boyar baktıkça hatırlamak için. İlker ile Nehir'in ilk buluşma gününde İlker hayata dair yeniden umutlanmış ve her ne olursa olsun hayatın insana ne zaman sürprizle karşılık geleceği belli olmaz diyerek kalbi yeniden huzur ile dolmuştu. Doğan'ın mucizesi yine yapacağını yapmış, umutlu bir gün daha yarına hazırlanmak için nefes almaya devam etmektedir. İlker evin yapımına durmaksızın devam ederken gün ağarmaya başlamıştı. Akşam olmuş ve iyice acıkan İlker biraz karnını doyurduktan sonra kuş ve su sesleriyle yorgunluktan gözleri kapanıp uyuya kalmıştır.Ertesi sabah Pazar günü huzur dolu uyanan İlker rüyasında kocaman bir nehir ve ortasında masmavi kanatları ortasında yuvarlak göze benzer beyaz renkli bir kelebek görür.