Merhaabalaarrr. Birkaç haftadır düşündüğü ve bir kısmını kafama kazıdığım hikayemi yazmaya başlıyorum. Umarım beğenilir.
İyi okumalar dilerimm ˆˆ
_______________________________________________
Bazen herşeyin bittiğini, zamanın durduğunu hissederim. Dünya yerinde sayıyor ve ben sadece izliyorum. Hayat bir kumar gibi, bizler ise etrafa saçılmış kartlar. Her kumarın altında bir hile bir oyun, her oyunun altında biraz şans kırıntıları..
Ben Derin. Kendime her bitiş sonrası yeni başlangıçlar sunmaya çalışan Derin. Yeni iş, yeni insanlar ve yeni başlangıçlar... Ama merakım hiç bir zaman değişmez. İnsanları izlemeyi, davranışlarını anlamayı ve neler yapıcaklarını tahmin etmeyi seviyorum.
ofisteki birkaç işimi hallederken etrafa göz gezdirmekten asla kaçınmıyordum. Herkes kendi çapında işlerini hallemeye veya takılmaya devam ediyordu. Sağ tarafta kahe makinesinin önünde bir kadın dosyalarını kontrol ediyordu, her hareketi belirli ve aceleciydi; sanki acelesi varmış gibiydi. Sol tarafta gençler birbirlerine bakıp sırıtıyorlardı, sessizlikleri arasında gizli bir oyun var gibiydi yada hastalıklı kafamdaki hastalıklı görüşlerim böyleydi. Arka masada yaşlı bir adam bilgisayar ekranına bakıyor, yüzünde ifadesizlik hakimdi.
Ben masama otururken her hareketlerini gözlemliyorum. Kim neyi saklıyor? Kim neyi fark ediyor? Ahh hadi ama dedim ya, bu benim hastalklı kafam ve kafamın aptalca düşünceleri.
Kamda konuşurken masamda dikkatimi çeken birşeyler oldu. Benim masamda ne zaaandan beri katlanmış kağılar olurdu? Küçük katlanmış kağıt dikkatimi dağıtmayı başatmıştı. Peki neden burdaydı bu kağıt? Ne zaman burya konuluştu? Hadi ama birinin şakası olmalıydı buna uzun uzun düşünecek miydim. Acaba bana mı yazılmıştı o kağıt. Herhangi biri unutmuş olabilir miydi bu kağıdı? Kağıtla bakışıyordum. Sadece gözlerimle ölçtüm arttım, bir anlam yüklemeye çalıştım ama önemsiz bir kağıdı neden bu kadar düşünmüştüm ki ben?
Telefona döndüm ve dosyaları fotoğraflamaya başladım. Her karede sorular soruyor sonrasında bana değildir ya diyerek kedimi susturuyordum; ama gözlerim sürekli o nottaydı. Açmalı mıydım? Ama benim değil, bunu yapamazdım öyle değilmi? Acaba notu bırakan kişi beni test ediyo olabilir miydi? İzliyolar mıdır beni? ahhaahahaha saçmalama Derin, bunlar saça sapan düşünce.
Telefonumun çalmasıyla notta olan düşüncelerim havada asılı kaldı. Ah hayır kuzenim Mira yakın zamanda İstanbul'a gelecekti. Ve ben bunu tamamiyle unutmuşum. Hızlıca telefonu açtım.
''Derin, ben geldim. Aşağıdaki kafedeyim.'' Dedi telefonu açar açmaz. Sesinde her zamanki neşesi vardı, ama bu sefer aceleciydi.
''Hemen geliyorum, zaten birazdan herkes molaya girecek.'' Telefonu kapaattım. Notu umursamadım ama masada bırakmamak için çantama attım ve telefonu cebimee koydum. Birkaç dakika önce hayatımın en gizemli ve saçma bir olayını yaşamış olabilirdim, ama şimdi özlediğim kuzenimle buluşma vaktimdi.
Asnsörden çıkarken ofisteki insanların günlük rutinlerini izledim tekrardan; kimi kahve alıyor, kimi bilgisayarına gömülmüş, kimi ise kendi dünyasında kaybolmuş... Her şey normal ve sıradandı.
Binadan çıkıp caddenin kalabalığına karıştım. Kuzenimin olduğu kafeden yükselen kahkaha ve müzik sesi duyuluyordu. Derin bir nefes aldım, omuzlarımı biraz gevşettim. Belki de merak bazen bekleyebilirdi.
Şimdi mola zamanı... İş başına geldiğimde kaldığım yerden devam edebilirim. İnsanlar sorgulamak, gözlemlemek, notları çözmek, gizemli bbakışları yakalamak... Hepsi iş zamanı geldiğinde devam edeceğim işlerdi.
Kuzenim Mira'yı kafede görünce yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi.
''Deri! Beni beklettin.''' Dedi neşeyle, elimi tuttuğu anda bana sıkı sıkı sarıldı.
''Ah, kusura bakma Mira, işten çıkıp geldim seni için. Ve biraz dalgındım.'' dedim, telefonuma kısa bir bakış atarak. Aklıma not geldiği sırada Mira'nın bana seslendiğini fark ettim.
''Ne o, kafana bişeyler mi takıdı senin?'' kahvemi alırken gözlerine baktım.
''Yok ne düşünücem, biraz yorgunum sadece.'' Eğer ufacık bir notu kafama taktığımı görseydi enseme yapıştırrdı, 'mal mısın kızım düşünüceğine açsaydın' derdi. Gerçi haksız da olmazdı ki.
''Bende yedim bunu dimi, neyse umarım salak salak şeyleri kafanda sorun edip kendini düşüncelere boğmuyorsundur. Çünkü ablan yakında evleniyorr:'' Heyecanlı heyecanlı anlattığı sırada son duyduğum kelimelerle, yudum yudum aaldığım kahvemi Mira'ya püskürtmem bir oldu.
öksürmeye başladığım sırada Mira üzerini kahve yaptığmı için gözlerini belertmiş bana bakıyordu.
''NE ZAMAN? NEREDE? BENİM NİYE HABERİM YOK? KİM BU ÇOCUK??'' Taramalı tfek gibi hızlı konuştuğum sırada eline aldığı mendille üzerini emizleyerek bana cevap verdi.
''Zaman belli değil, ama teklif aldım ve kabul ettim. Senin gibi evde kalmak istemedim.'' Benimle dalga geçerek devam etti konuşmaya;
''Sahilde çok güzel bir yer hazırlamış var ya anlatılmaz yaşanır. Senin haberin olmamasına gelirsek..'' Kaşlarını çatarak bana baktı. ''Ulan göt karı, mesajlarıma bakığın mı var senin.'' Gözlerim birden açıldı, telefonumu elime aldım. '' Aaaa doğru, ben; sen bana çok fazla mesaj atıyorsun diye eheh''
''Ne yaptın ne yaptın?''
fısıldayarak konuştum ''Engellemiştim sanırım eheh.'' Mira üzerime bir adım attığı anda çantama sarılıp kaafenin kaapısına koşmaya başladım. ''CANIM KUZENİM BENİM, İŞ SAATİM GELMİŞ BENİM YA. BİRİCİK KUZENİM SONRA GÖRÜŞÜRÜZ'' diye seslenerek biraz koşuşturmaya başladım. Manyak kaı beni kovalamaya kalkacaktı ki üzerindeki kahve lekesini temizlemeye geri dönmüş olmalıydı.
>>>>>>>>>BİR SÜRE SONRA<<<<<<<<
İş molamı Mira'ya harcamıştım. Onunlayken zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan, ofis binasına girmiş bulundum. Asansöz düğmesine bastıktan sonra çantamdan gözüme çarpan katlanmış kağıtla bakıştım. Yeter artık açgitsin kızım, ne olucaksa olur dünyanın sonu mu sanki. Kağıdı elime aldım ve merakla yavaşça açmaya başladım. Kağıdı açar açmaz okudum. ''Her şeyi kaydetmeye çalışıyorsun... Ama bazı şeyler sadece seni izler.'' Hadi ama ne saçma cümleydi bu. Asansörün kapısı açıldı ve bende hızlıca asansöre bindim. Bu cümle çok saçmaydı bişey anlattığını düşünmyordum ama kafamı yeniden kurcalayan birşeyler olacağının farkındaydım. Bu bir uyarı değildi, birşey anlatmıyordu ama kfa karıştırmaya bir sebepti. Beni burada izleyecek tk şey kameralar olurdu, ne kadar saçma ddiye mıldanmaya başladım.
Asansörün düğmelerine bakarken gülümsedim. Gitmem gereken katın düğmesine bastım.. Ve katları sayarken birden gözüm kaydı. 7. kat yoktu.
''Ne..?'' diye mırıldandım. Gözlerim sayılara takıldı. 6.. ve ardındn 8. kat mı? 7 yoktu. 7 ye dair hiç birşey yoktu burada. 7 yerine 8 mi yazmılardı? Kalbim istemsizcehızlandı, aynı zamanda mantıklı düşüncelerle mücadel ediordm zihnimde. urda birşeyler var mıydı cidden. Yoksa benim hastalıklı kafam mı konuşuyor bunları. Hadi ama derin 1 katı yanlış yazmışlardır. 8 e bastım. cidden 7. kat diye birlşey yok mu yoksa kat atlanıp yok mu sayılıyordu anlamam gereekiyordu. Aşırı gerilsem de merakım beni bırakmazdı.
________________________________
AYAYYAYAAYAYAAAY UMARIM MERAK UYANDIRMIŞTIR.
BİLİYORUM BİRAZ FAZLA E UZUN DERNİN DÜŞÜNCELERİ, AMA BİZİ İKİLEMD BIRAKAN DÜŞÜNCELER.
SABIRLA BEKLEYİN BAKALIM, AKLIMDA GİZEMLİ BİR AŞK KOKUSU DA GELECEK GİBİME GELİYO.
..
..
..
..
..
DEVAMI VAR DA YAZANA KADAR CANIM ÇIKTI OFFFF
ÖPÜLDÜNÜZ ˆˆ
BEĞENİLERİ BEKLİYORUUMM>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>