Bölüm 1

Hiçbir zaman kendimi zavallı bir küçük kızın ellerinde bulacağımı düşünmemiştim. Beni bir oyuncak gibi döndürüyor ve altın düğmeme basıyor. Sırf kendini eğlendirmek için. Belki de canı sıkıldığı içindir? İnsanlar kendilerini eğlendirmek için her şeyi yapabilir. Sadece kendi problemlerini önemserler. Sanırım bunu söylerken ironi yapıyordum. Çünkü ben de sadece kendi sorunlarımı önemsiyorum. Bu dünyadaki her canlı yalnızca kendi sorununu önemser. Anastasia’nın yaptığı da bu. Sadece kendi problemlerini düşünüyor, beni açıyor çünkü beni bir nesne sanıyor. Ne bir insanım ne de değerli bir varlık. Ama umurumda değil. Onun cahil ve çocuk oluşunu izlemek eğlenceli (çünkü gerçekten öyle). Ama aynı zamanda farkındayım; Anastasia’nın hayatı bir çiçek gibi. Ölecek. Sonunda yine yalnız kalacağım. Çünkü ben bir şemsiyeyim! Bir çiçeğin hayatına sahip değilim. Yine de bu anıları derinlere kazıyacağım. Düğmemdeki parmak izleri orada kalacak. Beni çamaşır makinesine atsalar da ya da sabunla yıkasalar da… Bu yüzden yaşam süresi konusunda makul olmalıyım. Hiçbir şey yapamasam da, değerli altın düğmemi kırmış olmasından nefret etsem de (şu an sıkışmış durumda), bu gelecekte geçmiş olacak. Bu yüzden bunu hatırlamalı ve değer vererek yaşamalıyım. Yarın ne olacağını bilemezsin. Sebepsiz yere küçük bir kız tarafından kullanılıyor olmak, bana huysuz bir dede gibi hissettiriyor. Ama bu durumun saçmalığı bir gün son bulacak. Bu da yaşadığım hayat üzerine çok fazla düşünmeme neden oluyor. Acaba cansız olan tüm nesneler benim gibi mi düşünüyor? Yoksa… ben mi farklıyım? Şimdi düşündüğümde, onların da geçmişleri, hikâyeleri var. Tıpkı benim gibi! Bunu görmezden gecek kadar cahil olamazlar! İnsanlar tarafından kullanılmaktan nefret etmiyorlar mı? Yoksa sadece Anastasia mı beni canı sıkıldığı için kullanıyor? Onların kayıtsızlığı, umutlarına ihanet mi ediyor? Belki de özgürlükleri olmadan acı çekmekten keyif alıyorlardır. “Belki de kalplerinde birer korkaktırlar?”