Hastaneden kaçmışlardı hava karanlık olduğu için
Moon rahatça dolaşabiliydu.Moon bi soru sormak için Pam e döndü ve bi anda şaşkınlığa boğuldu
-Moon
P-pam?!?
-Pam
Ne oldu gene?
*Moon şaşkınlım içinde Pam e bakıyordu Pam deki bütün melezlik belirtileri kaybolmuştu*
-Moon
Bu sen misin?!?
-Pam
Ha pardon sana söylemeyi unuttum ben insan kılığına girebiliyorum. Yani daha doğrusu insan halimdr vsr bu yüzden gündüzleride dolaşabiliyorum ama sen daha bu gücünü kazanmadın çünkü çok kısa süre orada kaldın ama sorun değil öğretirim sanada.
Bu uzun konuşma Moon un merakını kaldırmaya yetmemişi. Daha iyi bir açıklama bekliyordu bunu belli etmek için Pam'a dik dik baktı Pam dediklerini anlamadığı anladı
-Pam
bak şuan konuşmanın zamanı degil iş bulamm lazım tamam mı? Sence nerde yani nasıl bir yerde çalışabilriim? Aklıma hiç bir yer gelmiyorr
-Moon
Avm? Veya petshop felan olmaz mı?
-Pam
Kim 16 yaşımda birisini öyle bir mağazaya alır ki.
Moon ve Pam uzun süre nerede çalışacaklarını düşündüler.
-Moon
Küçük bir markete ne dersin?
-Pam
Aslında olabilir.Eleman arayan bir market bulabiliriz. Ama saat çok geç olduğu için marketler kapalıdır.
-Moon
Haklısın acaba hastaneden biraz dahamı uzaklaşsak bizi arıyor olabilirler.
-Pam
Haklısın beni takip et geceyi geçirecek bir yer bulalım.
Saat gece 11.30'du etraf sakin ve sessizdi.Moon biraz endişeliydi. Sonuçta yeni kaçmışlardı ve bir kaç görevli onları arıyordu. Küçük bir sokak arasıydı sakin bir yerdi çöpleri nin arsınsaydı. Moon ve Pam'in üzerinde hastane kıyafetleri vardı. İnsanlar bunu anlatabilirdi.
-Pam
Birkaç gece burada kalalım tamam mı?
Moon tamam anlamında kafasını sallamıştı. Pek güvende hissetmediği yüzünden belliydi. Yavaşça en köşeye geçmişti.
-Moon
Peki sen çalışırken ben ne yapıcam ya hastaneden birisi gelirse? Korkuyorum Pam.
Pam Moon'u az çok anlıyordu. Moon'un yaşına göre çocuksu bir kişiliği vardı. Saf ve herkese güvenme potansiyelide.İkisininde çocukluk pek güzel geçmemişti.
-Pam
İnsanlar yada melezlerle konuşma. Kimseye güvenme ve asla buradan ayrılma. Seninle sadece gecelerü dışarıya çıkabiliriz.
-Moon
Melezlerle neden konuşmayacağım onlar beni anlar belki yardım ederler. Neden geceleri hastaneden yeni çıktık ve sadece geceleri gelebiliyorum bu haksızlık.
-Pam
Moon sen melezler hakkında pek birşey bilmiyorsun o hastaneden çok şey öğrendim bana güven sana bir ara açıklayacağım. Sadece geceleri çıkma konusuna gelirsek sen ve ben birer deneğiz insanlar bizden korkuyor özelliklede senden korkarlar. Ben melezliğimi saklaya bildiğim için dışarıya çıkabiliyorum. Senin dışarıya çıkmanı çok isterdim ama güvenliğin için tekrar hastaneye gitmek istemiyorsun diye düşünüyorum.
-Moon
İstemiyorum...
*dedi sessiz bir şekilde*
-Pam
Beni dinlediğin için teşekkürler
Moon içinden:
Pam hep benim ablam gibi oldu orada bana sahip çıktı o olmasaydı şuanda ölmüştüm. Cidden benden daha çok tecrübesi vardı.
*Moon yavaşça kafasını duvara koymuştu*
-Moon
İyi geceler Pam yarın giderken haber ver olur mu?
-Pam
Tabiki veririm seni uyandıracağım.
İkiside gözlerini kapatıp uyumaya çalıştılar
𝐒𝐚𝐚𝐭 𝐬𝐚𝐛𝐚𝐡 𝟎𝟗.𝟑𝟎
Moon uyurken Pam uyanmıştı yavaşça Moon'u dürterek uyandırdı
-Pam
Ben gidiyorum Moon
*uykulu bir sesle Moon*
-Moon
Tamam Pam
Pam sokak arasından çıktı fakat kimliği yoktu. En yakın kimlik çıkarabileceği yere gitti kimliğini kayıp ettiğini söylemişti ve bir kimlik çıkarttı. En yakın kıyafet mağazasından mecbur bir kıyafet çaldı ve giydi. Marketleri dolaşıyordu çoğuna sormuştu fakat işçi aranmıyordu. Büyük bir marketin kapısında işçi aranıyor ilanı vardı içeriye girdi ve çalışmak istediğini söyledi. Market büyüktü fakat çalışan azdı bu yüzden marketteki çoğu işi yapıcaktı. Patron saatlik 5 Dore (para birimimiz) demişti Pam kabul etmişti ve bugünden çalışmaya başlamıştı.
𝐒𝐚𝐚𝐭 𝟏𝟗:𝟒𝟓
Pam sonunda işten çıkmıştı. Mağazalar kapanmadan Moon'a bir kıyafet almıştı bir kapşonlu ve bir pantalon Moon'un bedenini bilmediği için olucağını düşündüğü bir beden aldı. Sokak arasına döndüğünde Moon hala oturuyordu.
-Pam
Ben geldim Moon.
*elindeki poşeti Moon'a uzalttı*
-Moon
Hoşgeldin Pam. Buda ne?
-Pam
Bak bakalım ne.
Moon yavaşça poşeti aldı ve içinde kıyafetleri gördü. Heyecanla Pam'e sarıldı.
-Moon
Çok teşekkür ederim!
Günler böyle geçiyordu. Pan'ın artık ev alacak bir parası olmuştu. Şehirin ortalarında küçük bir ev tutmuştu. Kendinede bir telefon almıştı zaman böyle böyle geçti.
