"Uyuyamıyorum" dedi Ayça "ne olursa olsun uyuyamıyorum ".Haklıydı uyuyamıyordu ve uykusu da gelmiyordu . Ailesi bu durumundan dolayı onu daha önce de doktora götürmüştü fakat bir işe yaramamıştı, doktor bir şeyi olmadığını söyleyerek onları hastaneden postalamıştı . Duyduğu ayak sesleri ile düşüncelerinden sıyrıldı. . Ablası geliyordu .Kapı büyük bir gıcırtıyla açıldı ve içeri ablası girdi.
-uyuyamadın mı ?
-hayır
-neden ,bu kadar mutsuzsun ?
-sence
-bak ,uyumak bir marifet değil , abartıyorsun
-ben miyim abartan
-evet
Ayça tartışmak istemiyordu, uyumak istiyordu. Ablasını seviyordu fakat bazen onu anlamadığını düşünürdü. Ayça:
-bir dilek hakkım olsaydı senin yerinde olmak isterdim dedi
Ablası Elenor ailesi İngiltere ziyaretindeyken karşılarına bir yetim olarak çıkmıştı. Annesi onu çok sevmiş ve evlat edinmişti ve üvey olmasını umursamadan ikisine de eşit davranmışlardı. Elenor un siyah düz saçları ve lacivert gözleri vardı, onun ise iri kahverengi gözleri ve kumral saçları vardı .Ablası
-bencillik yapıyorsun, küçükken daha Bahar Hanım ve Mert Bey beni evlat edinmeden önce uyuyamamaktan daha büyük sorunlarım vardı benim .
Bak yine yapmıştı işte , hanım ve bey demişti. Bir türlü alışamamıştı "anne" ve "baba" demeye.
-özür dilerim
-önemli değil ama bir daha olmasın ,çok kırıldım .neyse benim yatmam gerek sabah okulum var
-iyi geceler
-iyi geceler
Yine yalnız kalmıştı işte yine yine ve yine.
