-Martin?!
İri yarı kaslı bir adam arkasını döndü.
-pardon.. Dur bir saniye Max! Bu sen misin? Evet cidden sensin!.
Evet ve bana sıkıca sarıldı.
-Evet benim ama bana biraz daha sıkı sarılırsan Max diye biri kalmıycak.
-Oh doğru özür dilerim.
-haha hiç değişmemişsin Martin.
-Ne hayır çok değiştim ben artık eski hep gülen ve herşeye ağlayan Martin değilim kendimi değiştirdim.
-Beni gördüğünde gözlerin doldu ama.
-Hayır ya hiçte bile!
-Neyse burda durup bunları konuş mıy caz heralde.
Bir kafeye geçip oturduk.
-Eee Max neler yapıyorsun? Bir mesleğin var mı?
Demek Martin ile o kadar uzun süre görülmemiş tık bir mesleğim olup olmadığını bile bilmiyor. Bu aslında çok üzücüydü kardeşimi o kadar uzun süre ihmal mi etmişim? Gerçi üzey kardeşim ama olsun. Bir dakika üvey olan ben değil miyim! Of çok aptalım .
-Max dursun mu?
-Evet pardon bir dedektif oldum.
- Dedektifmi !duyduk duymadık demesin kardeşim bir dedektif!
-Martin tamam otur yerine!!!!
Biraz daha sohbet ettik Martin hiç beklemediğim bir soru sordu. Gerçi bunu sormesı normaldi her neyse sorduğu soru:
-Eee Max aileni bulabildin mi?
Yıllar önce gerçek ailemi bulabilmek için Martin lerden ayrılıp Amerika'ya gelmiştim.
-Şey evet. Keşke bulmasaydım
-Huh neden?
Olan biteni birer birer anlattım. İlerleyen zamanlarda bütün hikayemi öğreneceksiniz.
Bu anlattıklarımı duyduğuna çok üzüldü Martin özür diledi hesabı ödeyip gitti. Neden böyle yaptığına dair bir fikrim yok daha mesleğini hatta numarasını bile sormemıştım. Buna üzüldüm fakat saate bakınca saatin çok geç olduğunu gördüm. Martin gitmekte haklıydı. Belki onu bekleyen bir ailesi vardı. Eve gittim. O gün hey dimi yerine getirdi. Birkaç gün sonra ofisimde oturup dava ile ilgili bir parösyı çözmüş ken kapı çaldı.
-Buyrun.
-Abi müsait misin?
-Evet lütfen gel.
Oturdu. Biraz suskun kaldık
-Abi seni o gün öyle bıraktığım için özür dilerim. Ben Bizden onları bulmak için ayrıldın ve onlar sana neler yapmış! Bunları duyunca sinirlendim ve ister istemez gittim.
-Sorun değil Martin seni anlıyorum. Belki ben de aynı tepkiyi verirdim.
-Gerçekten üzgünüm.
Biraz daha konuştu Martin bir doktor muş! Onunla gurur duydum. Umarım hep başarılı olur. Numaralarımızı bir birimize verdik ve Martin gitti.
İçeri Martin girdi