Bir damla... İki damla... Gözyaşım....
Yetimhanedeki ilk günümü hatırlıyorum, bulanık biraz ama hatırlıyorum yani. Özellikle seni, gözlerini, siyaha kaçan kahverengi saçlarını, ceza yediğim için aç kaldığımı. Aç kalacağını bile bile bana yemeğinin bütününü verişini. Hiç unutmam. Batum. Küçüktüm ama diğerleri gibi olmadığını, kibar olduğunu biliyordum. Hissettiriyordun. Seni seviyorum. Hala seviyorum. Şuan beni kendi çıkarları için evlatlık alan öz annem ve üvey babamın evinde oda diyemeyeceğim bir odada pencereden gök gürültüsü sesiyle beraber yağan yağmuru seyrediyorum. Hiç bir zaman gök gürültüsünden korkan bir kız olmadım. Korksaydım bile korkup gözümü kapatıp, başımı dayayabileceğim bir omuz yoktu.
Yetimhanedeki yaşadığım olayları hatırlamaya çalışıyorum, öz annemin yetimhaneden beni geri alışını, ''Yanına geleceğim, büyüdüğümde'' dediğini de hatırlıyorum. Gelmedin, evlendin belki. Bekledim. Üvey babamın işten az kazandığım için kırbaçla dövdüğü her an seni aradım, yoktun. Suç sende değildi. Biliyorum, ama sinirleniyorum. İç çektim. Elimdeki kağıda baktım 0506*******... Evet batu numaran. Buldum yetimhaneye gittim, yoktun. Zaten reşit olduğunu biliyordum, doktor olmuşsun. Mutlu oldum. Başarmışsın. Numaranı buldum ama günlerdir korktum yazmaya, yazacak bir telefonum da yoktu aslında ama çalıştığım iş yerindeki kadın durumumu anlayıp ucuz bir telefon ve hat almıştı benim için. Ellerim titriyordu. İkilemdeydim. Yazmalıydım. Yıllardır bu anı bekliyordum.. Kapıya baktım altından gelen ışığa ve televizyondan gelen seslere bakılırsa televizyon izliyorlardır. Telefonu kaptım ve numarayı çevirdim.
Aranıyor...Aranıyor..Aranıyor..
Alo?
Nefesimi tuttum. Oydu. OYDU. Heyecandan sustum. Konuşamadım.
Alo, Kimsiniz?
Yüzüne kapattım.
Geri aramadı.
Sms kısmına girdim biraz sonra. Salaktım gerçekten. Ama mesajlaşabilecek cesaretim vardı. Ne olur engellememiş olsun diye geçirdim, ellerim titreye titreye yazdım.
KML Farkındalık Günün Kutlu olsun!
görüldü.
yazıyor...yazıyor..
görüldü.
Nefesimi 20 saniyedir tuttuğumu fark edip nefesimi verip nefes aldım. Bu sefer kesin engelleyecekti. KML Farkındalık Gününü kutlamak nedir Allah aşkına? Ve mesaj attı. Bildirimin sesini kıstım. Telefonu yastığın altına sakladım. ''Ne olur duymamış olsunlar'' Bir kaç dakika geçti. Telefonu geri aldım.
Seninde.
Neden böyle yazmıştı? Tanımadığı biriydim ben, bu kadar rahat olması germişti beni.
Tanımıyorsun beni?
görüldü.
yazıyor...
Sen beni tanıyorsun belli ki
Tanıyordum, tanımaktan çok seviyordum. Gülümsedim, onu sevmek çok güzeldi. Tutunduğum tek şeydi.
Belki
görüldü.
Bir kaç dakika geçmişti görmesinin üzerinden, acaba engellemiş miydi. Anlamış mıydı ben olduğumu? Hayır anlamazdı, anlayamazdı yani unutmuştur beni. 22 eylül bugün, 29 eylül doğum günü. Doğum gününü kutlasam anlar mıydı? belkide iş yerindeki herhangi biri zanneder beni kutlarsam. Kafam soru işaretleriyle doluydu. Onu çok özlemiştim, değişmişti. Saçları nasıldı, sakalı var mıydı, en sevdiği renk hala mavi miydi çok merak ediyordum.
İyi geceler.
görüldü.
Her gün gününü kutlayacağım.
görüldü.
Engelleme olur mu?
görüldü.
yazıyor...yazıyor...yazıyor...
Bakarız
Kaşımı çattım. Sinir bozucuydu bir tık ama onu gerçekten çok özlediğimi fark etmiştim.