1.gün
16 gün sonra istediğim mutluluğa ve huzura erişeceğim gibi gözüküyor. Umarım erkenden her şey düzelir ve bunların hiçbiri olmaz. Yaşadığım onca küçüklü büyüklü şeyler beni fazlasıyla yordu. Fazla üzüldüm ve kırıldım. Belki belli etmiyor olsam da ben oldukça duygusal bir insanım. Her yaşadığım şeyi içimin en derinlerinde bir kuytuda yaşarım. Kimseye söylemem. İnsanları bunaltmak ya da (böyle bir şey olacağına inancım sıfır ama olsun) üzmek istemem. Bu zamana kadar kendimi temiz tutmaya çalıştım. İnsanları bilerek kırmak istemedim hiçbir zaman. kırmamak için uzaklaştım. Yaşadığım onca zorluğu haketmediğimi düşünüyorum. Biliyorum, hayat buna göre işlemiyor, zorluklar çekerek büyümemiz gerekiyor biliyorum... ama kaldıramıyorum bu kadarını da.
Arkadaşlarım kalmadı. Sadece ortaokuldaki arkadaşım ve ben. Onun gözü önünde, ailemin gözü önünde ve belki de beni seven (?) insanların gözü önünde eriyip gidiyorum. Üzgünlükten, kaygıdan, yıllardır yaşamaya çalışıyor olmanın verdiği yorgunluktan dolayı eriyorum.
Hayat benim için renksiz bir kabusken rahatlamak ve kaçmak için girdiğim yatağımdan kabusların eşliğiyle uyanıyorum. Her şey anlamını yitirdi. Bakıyorum insanlara, hadi en basitinden aile büyüklerime bakıyorum. Nasıl o yaşa kadar gelebildiniz? Beni farketmiyor musunuz? onlar konuşurken, gülerken aklımda dolanan cümleler bunlar ve türevleri.
Ağlamak istiyorum rahatlamak için. Ama bunu da yapamıyorum. Her gülen insan mutlu mudur? Belki benim tek yolum mutluymuş gibi davranıp insanları kandırmaktır bilmiyorum.
sadece 16 gün kaldı. ne yapacağımı bilmiyorum tek istediğim, hayata tutunan parmaklardan ziyade kollarla tutunabilmek.
okuyan olur mu sanmam ama eğer okuyan tek bir kişi bile varsa ve buraya kadar geldiysen lütfen, enerjinin bittiğini hissettiğin anda birilerinden destek al. lütfen.