–Lanet olsun heryer kapılmış ben nereye oturucam neyse cam kenarı boşta oraya geçiyim bari
–Ovv hayir hayır o kız bana doğru geliyor lütfen yanima oturmasın lütfen yanıma oturmasın
–Selam bhrası boş mu
–Boş(hassiktir yanıma gele gele sınıfın zorbası geldi)
–Adım Banu seninde bir adın vardır herhalde
–Vardır diyip gözlerimi kapıya dikmiştim onu bekliyordum ve o an kapıdan girdiği ilk an onu görmüştüm hala fazla çekici geliyordu bana
Ders başlamıştı kimsenin umrunda değildi çaktırmadan ona bakmaya çalışıyordum ahhh o gözleri o gözleri yanıp kavruluyordum ama o an çok büyük bir hata yaptığmı fark etmiştim ben Banuyla yanyana oturucaktım kahretsin neden neden
İlk haftalar hep aynı geçmişti tanışma faslı filan derken herkes arkadaş grubu yapmıştı bi ben tek kalmıştım herkesin yanına mutlaka birileri geliyordu ama benim yanıma hiç kimse gelmemişti aslında anlıyorum çok keskin ve soğuk bakışlara sahibim ve pekte dostbcanlısı gözükmüyordum ama yinede berbat bi durumun içine düşmüştüm yanlız kalmıştım Banu ve önümde oturan kızlarla takılmak mecburiyetindeydim aslında onlarla takılmıyor veya konuşmuyordum sadece ara sıra muhabettlerimuz olurdu dost demezdim onlar için arkadaş dahi demezdim ama kindar bir insan değildim potansiyel arkadaşlarım sayılırlardı iki kisi hariç Banuyu gerçekten sevmiyordum benimle ve daha birçok insanla dalga geçerdi bildiği iki tür konuşma türü var birincisi oğlanlar ikincisi ona iyi veya kötü davranan kızların dedikodusunu yapmak ahhh neyse ikinci kişiyi aslında seviyordum arkadaş kelimesini kullanmak gayet doğru bir seçenek olurdu evet evet Elif benim arkadaşım
Günlerce haftalarca hatta aylarca aynı geçmişti sonrasında Elif kulağıma birşeyler fısıldamıştı söylediği kelimeler boğazıma bıçak dayanmış gibi keskin di gözlerim fal taşı gibi açılmıştı