3 Şubat 2020
Yine sabah her şey normaldi aslında gözümü açtığımda güneş ışığının yavaş yavaş odama sızmasına bıkkın bir nefes vermiştim kim ne derse desin dört yıl önce sevdiğin kişi seni dinlemeden kovunca insana her şey anlamsız geliyor ama anne olunca hayata devam etmek zorunda kalıyorsun woo-jin ve min-ji'nin odama gelmesiyle gülümsemeye başlamıştım ikisi de dört yaşında ikizdi
"Günaydın canlarım"
İkisinin de uykulu gülümsemesini görünce gülüşüm daha da içten ve sıcak bir hale gelmişti oğlum babasının kopyasıydı sadece fiziksel olarak değil benzemiyordu huy olarak da onun aynısıydı sadece tek sorun bu yaşına kadar babasını asla görmemiş olmasıydı...
"Anne okula gitmeden önce pankek yiyelim mi?"
Kızımın sesi beni düşünce dolu dünyamdan çekip çıkartmaya yetmişti
"Olur hadi size pankek yapalım"
Bunu söylediğimde ikisi de mutlulukla mutfağa doğru koşmuşlardı saçımı toplayarak mutfağa doğru ilerlemeye başlamıştım ve çocuklarımın uykulu sohbetine olabildiğince katılıp sorularını yanıtlmaya çalışırken telefonuma düşen bildirimle pankek hamurunu karıştırmayı bıraktım moonbin'den gelen mesajı görmezden gelmek istemeniştim ve cevap vermeden önce mesajı son kez içimden tekrarladım
"Saat kaçta buluşuyoruz lia?"
Mesajına hızlıca yanıt verdim
"Saar 15.30 yada 20.00 seçim sizin,bu iki saat dışında baskın olmazsa en az 1 ayımız çöpe gider ayrıca yeni boşluk için de 2 beklememiz gerekir ve adım Lia değil Alisa"
Mesajı gönderip telefonumu tezgaha koydum ve pankek hamurunu tavaya dökerek pişirmeye başladım min-ji ve woo-jin'in arası baya az olmuştu çünkü ve bu anı kaçırmak istemiyordum ikisi de yemeğini yedikten sonra okula gitmişlerdi telefonumu alıp moonbin'e mesaj attım
"Saat 15.00 olsun diğer saati reddediyorum ve itiraz edeni de öldürün hiç birinizle uğraşamam ben"
Çocuklarım o saatte okuldaydı ve geçen ay akşam saatlerinde yaptığım çıkarmadan dolayı evimde değildim ve bunu fırsat bilerek evime baskın yapanları unutmuş değildim bu yüzden geceleri evimde kalmaya söz verniştim saat üçe gelirken hazırlanmıştım ve silahlarımı kontrol ediyordum gideceğim ve yüzüne bakacağım kişi fazlasıyla canımı yakacaktı ama görevimi duygularımdan uzak tutmak zorundaydım komşum olan ji-eun'a geç kalma ihtimalime karşı çocuklara bakmasını rica eden bir mesaj atmıştım zaten ben bunu demesem bile bakardı ama işimi garantiye almak istemiştim arabama binip kendi karargahıma doğru ilerlemeye başladım ve ekibimin de beni hazır bir şekilde beklediğini görünce gururlanmıştım baskın yapacağımız kişiler sekiz kişiydi birisi de beni öldürmek isteyen çocuklarımın varlığından haberi olmayan eski sevgilimdi...
