Eylül o gece gözlerini bir türlü kapatamadı.
Tavana bakarken aklından aynı cümle geçip duruyordu.
"Bu okula gelmen tesadüf değildi."
Ne demekti bu?
Neden onun fotoğrafı yıllar önce çekilmişti?
Ve daha önemlisi...
Ela kimdi?
Sabah olduğunda Eylül erkenden okula gitti. Koridorlar henüz kalabalıklaşmamıştı.
Aras'ı kütüphanede buldu.
"Eylül?"
"Konuşmamız lazım."
Aras kitabını kapattı.
"Ne oldu?"
"Ela hakkında daha fazla şey öğrenmem gerekiyor."
Aras birkaç saniye düşündü.
"Ben de araştırdım."
"Ne buldun?"
Aras çantasından eski bir dosya çıkardı.
"Ela'nın okul kayıtları."
Eylül dosyayı aldı.
İlk sayfada Ela'nın fotoğrafı vardı.
Altında ise doğum tarihi ve okul bilgileri yazıyordu.
Fakat bir şey Eylül'ün dikkatini çekti.
"Burada neden ailesiyle ilgili hiçbir bilgi yok?"
Aras cevap verdi.
"Çünkü kayıtları sonradan değiştirilmiş."
Eylül şaşkınlıkla ona baktı.
"Kim değiştirmiş?"
"Selim Kaya."
Eylül dosyayı kapattı.
"Demek gerçekten bir şey saklıyor."
Tam o sırada kütüphanenin kapısı açıldı.
İrem içeri girdi.
"İkinizi de arıyordum."
Eylül ona döndü.
"Bir şey buldun mu?"
İrem elindeki fotoğrafı masaya bıraktı.
"Sanırım evet."
Fotoğrafta okulun eski hâli vardı.
Önünde dört öğrenci duruyordu.
Defne.
Ela.
Başka bir erkek öğrenci.
Ve yüzü Eylül'e benzeyen genç bir kız.
Eylül fotoğrafı eline aldı.
"Bu kız..."
İrem başını salladı.
"Evet. Ela'nın kardeşi."
Eylül'ün nefesi kesildi.
"Annemin kardeşi."
İrem:
"Annenin bize hiç anlatmadığı bir şey daha var."
Eylül fotoğrafın arkasını çevirdi.
Orada tek bir tarih vardı.
13 Ekim 2019.
Ve altında bir cümle:
"14. Koridor açıldığında, geçmiş geri döner."
Aras sessizce konuştu.
"2019'da ne oldu?"
Eylül cevap vermedi.
Çünkü cevabı artık tahmin edebiliyordu.
Annesi yıllardır bir şey saklıyordu.
Ve o şeyin adı Ela'ydı.
---
Akşam eve döndüğünde Eylül doğrudan annesinin yanına gitti.
"Ela kim?"
Annesinin elindeki bardak bir anda durdu.
"Bu ismi nereden duydun?"
"Okuldan."
Annesi sessiz kaldı.
"Eğer bana şimdi de yalan söylersen, her şeyi kendim öğreneceğim."
Annesi derin bir nefes aldı.
"Ela benim ablamdı."
Eylül'ün gözleri doldu.
"Bunu neden bana hiç söylemedin?"
"Çünkü onun öldüğünü düşünüyordum."
Eylül dondu.
"Ne?"
Annesi gözlerini kapattı.
"Ela 2019 yılında ortadan kayboldu. Onu bir daha hiç görmedim."
"Peki 14. Koridor?"
Annesi bir anda Eylül'e baktı.
"Oraya gitmişsin."
Bu bir soru değildi.
Eylül başını salladı.
Annesinin yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.
"Anne, orada ne var?"
"Bir sır."
"Ne sırrı?"
Annesi cevap vermeden odadan çıktı.
Birkaç dakika sonra elinde eski bir kutuyla geri geldi.
Kutuyu masanın üzerine bıraktı.
"Ela'nın bana bıraktığı şeyler."
Eylül kutuyu açtı.
İçinde fotoğraflar, eski mektuplar ve küçük bir kaset vardı.
Eylül kaseti eline aldı.
Üzerinde sadece şu yazıyordu:
"14."
---
Ertesi gün Eylül, Aras ve İrem yeniden okula gittiler.
Defne de onlara katıldı.
Dördü 14. Koridor'un sonunda bulunan odaya girdiler.
Kaseti eski cihazın içine yerleştirdiler.
Cihaz çalıştı.
Önce birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra bir kadın sesi duyuldu.
Ela.
"Eğer bu kaydı dinliyorsanız, 14. Koridor'u buldunuz demektir."
Eylül'ün gözleri büyüdü.
Ela devam etti.
"Bu koridor bir sır saklamak için yapılmadı. Bir gerçeği korumak için yapıldı."
Aras birbirine baktı.
Kayıttaki ses devam etti.
"Okulda yıllardır bazı olayların üzeri kapatılıyor. Fakat bunların arkasındaki kişi yalnızca okul yönetiminden biri değil."
Defne fısıldadı:
"Kim?"
Kasette birkaç saniye sessizlik oldu.
Sonra Ela'nın sesi yeniden duyuldu.
"Onu tanıyorsunuz."
Eylül'ün kalbi hızlandı.
Kayıt devam etti.
"Ve en büyük hata, ona güvenmek olacak."
Kaset bir anda durdu.
Odadaki herkes sessizdi.
İrem:
"Kimden bahsediyor?"
Eylül cevap veremedi.
Tam o sırada telefonuna bir mesaj geldi.
Bilinmeyen Numara.
Mesajda sadece şu yazıyordu:
"Annen sana her şeyi anlatmadı."
Ardından ikinci mesaj geldi.
"Çünkü Ela hâlâ hayatta."
Eylül'ün telefonu elinden düşecekti.
Defne'nin yüzü bembeyaz oldu.
Aras:
"Bu doğru olamaz."
Tam o sırada koridorun sonundan bir ses geldi.
Bir kapı açıldı.
Dördü aynı anda o tarafa baktı.
Kapının arkasında biri duruyordu.
Karanlığın içinden yavaşça çıktı.
Eylül nefesini tuttu.
Çünkü karşısındaki kişi...
Ela'ydı.