Bölüm 4

Akif’in sözleri havada yankılanır gibi oldu. Emmi, olduğu yerde kala kaldı. Dudaklarının kenarı titredi ama tek kelime edemedi. Bir çocuğun bile böylesine kesin konuşması onu derinden yaralamıştı. Gözleri yolda küçülen bisikletin arkasından uzun süre bakakaldı. Akif ise pedalları hızla çeviriyordu. İçinde tuhaf bir ağırlık vardı; hem doğruyu söylediğini biliyor hem de annesinin yanında huzur bulacağına inanıyordu. Yolun kenarındaki toprak havaya kalkıyor, güneş gözlerini kamaştırıyordu. Biraz ileride annesi bahçe kapısının önünde bekliyordu. Yüzündeki sabırsızlık ifadesi, Akif’i görünce yerini endişeye bıraktı. “Ne oldu oğlum, neden böyle telaşla geliyorsun?” diye sordu. Akif yutkundu. Bir an annesine gerçeği söyleyip söylememek arasında kaldı. Sonra derin bir nefes aldı: “Anne, bazı insanlar hiç göründüğü gibi değilmiş… Ben bunu bugün anladım,” dedi. Annesi, oğlunun yüzündeki ciddiyeti görünce elini Akif’in omzuna koydu. “Bazen hayat, bize kimlere güvenmememiz gerektiğini çok erken öğretir oğlum,” dedi yumuşak bir sesle. Akif, annesinin sözleriyle biraz olsun rahatladı. Ama içinde hâlâ açıklanamayan bir kırgınlık vardı. Gözlerini yere indirdi, sanki yeni bir karar almış gibi. Bundan sonra herkese kolay kolay güvenmeyecekti.