fransa denince akla modanın şehri paris gelir. Büyüleyici mimarisi ve şık restorantlar. Çeşitten çeşide , renkten renge giyinmiş binlerce insan. Ama bu yaşam tarzının da bir maliyeti var.
parisin en rezil bölgesinde, fazlalık gibi gözüken insanlarla dolu olan banlieue bölgesinde hayattan ümidini kaybetmemeye çalışarak yaşayan leon da bu hayatın maliyetini karşılayamayan insanlardandı. Doğduğu günden beri lanetlenmişti adeta. Babasını hiç tanımamıştı. banlieue de ki baba oğul ilişkileri pek iç açıcı değildi aslında, diğer çocukların babalarıyla tek konuştuğu zaman çoğunlukla dayak yedikleri zaman olurdu. Bu yüzden leon da pek babasızlığa üzülmezdi, ama içten içe onu hep kemiren bir boşluk hissi vardı. Kimse tarafından korunmamış ve her daim kendisine bakmak zorunda kalmıştı. Bu ona yaranın yanında güç de vermişti.
Leon bölgenin en çok tanınan adamlarından biriydi. ama diğerleri gibi illegal işleriyle yada kabadayılığıyla değil , banlieue bölgesinin çığrından çıkmasına karşı gösterdiği isyanıyla meşurdu. Leon 9. Sınıftan okulu bırakıp uyuşturucu satmaya başlamadı, o uyuşturucu satanlardan uyuşturucu kaçırıp küvetinde eritiyordu. Bunun için başı binlerce kez belaya girdi ve binlerce kez ölümün ucundan döndü ama her seferinde kaçmayı başardı çünkü o doğma büyüme banliueliydi ve her sokağı biliyordu.
annesine bakmak için günde iki işte birden çalıştığını söyleyip aslında insanlardan haraç topluyordu. Bu işi nekadar sevmesede yapmak zorundaydı çünkü annesini banliueueden uzak bir yerde yaşatmak istiyordu. Daha nezih daha güvenli semtlerde. eski sınıf arkadaşı dion la birlikte çalışıyordu. Dion banliueuenin en büyük çetellerimden birinin başıydı. Bütün bölgede adamları vardı ve kimse işini dion la zıt tutmazdı. Lenonun uyuşturucu kaçırması dionun hiç hoşuma gitmiyordu ama leonun en büyük şansı dion la eskiden arkadaş olmalarıydı yoksa şimdiye kadar canlı kalamazdı. Leon, dionla arasını ne kadar iyi tutmaya çalışsa da bir kişi tüm işleri değiştirdi...