Viking gemisinin gövdesine çarpan dalgaların sesi önümüzdeki savaşın heyecanını daha da artırıyordu. Geminin kaptanı Axel, ufku düşman gemilerinden herhangi bir iz olup olmadığına dair taradı. Vahşi savaşçılardan oluşan grubu, silahları hazır bir şekilde bekliyordu.
Axel savaştan hiç korkmamıştı, babasıyla birlikte savaşarak ve baskınlar yaparak büyümüştü. Hain denizlerde yol almayı ve düşmanlarının kalbine korku salmayı öğrenmişti. Ama bu sefer havada farklı bir şey vardı, uğursuz bir şey.
Düşman gemisine yaklaştıklarında sahneye yoğun bir sis çöktü. Sis birkaç adım ötesini bile görmeyi zorlaştırıyordu ve Axel savaşın zorlu geçeceğini biliyordu. Adamlarını zafere götürmeye kararlıydı ama saldırıları konusunda akıllı davranmaları gerekiyordu.
Axel'in gemisindeki Viking savaşçıları çeviklikle hareket ediyor, gelen okları saptırmak için kalkanlarını kullanıyorlardı. Axel savaşa balıklama daldı, hücuma önderlik etti ve düşmanın savunmasını ezip geçti. Düşman üstüne düşman kesiyor, kılıcı sisin bulanık ışığında parlıyordu.
Çarpışan metallerin sesleri ve ölenlerin çığlıkları sisin içinde bir koro gibi yankılanırken, savaş sonsuza dek sürmüş gibiydi. Sonunda düşman gemisi Viking saldırısına yenik düştü. Axel'in vahşi grubu zaferle çıktı, tezahürat yaptı ve zaferle kollarını kaldırdı.
Sis dağıldığında Axel etrafına bakınıp savaşın sonuçlarını gözden geçirdi. Düşman gemisi harabeye dönmüştü ama geriye neredeyse hiç ganimet kalmamıştı. Axel savaştan önce hissettiği o uğursuz duyguyu düşündü ve bunun orada hiç bulunmamaları gerektiği anlamına gelip gelmediğini merak etti.
Axel her şeye rağmen gemisinin etrafında dolaşarak iyi iş çıkardıkları için savaşçılarının sırtını sıvazladı. Güneş batmaya başladığında, bu durumdan en iyi şekilde yararlanmaları gerektiğini biliyordu. Gemilerini ayrılmak üzere hazırladılar ve fethedecekleri yeni topraklara doğru yelken açtılar, rüzgâr arkalarındayken bir sonraki akınlarını planladılar.