Arkamdaydı, bıçağın soğuk metal kısmı, boynumdan yavaş yavaş aşağı iniyordu.Bakmaya cesaret bile edemiyordum... Katilin iliklerime kadar hissettirdiği ''Acı Kahve'' kokusu hiç hoşuma gitmemişti.Karnıma saplanan bıçağın acısı nedeniyle sanki tüm dünyanın duyabileceği bir çığlık atmıştım.Karnımdaki bıçağı çıkarmadan ayağa kalmaya yeltenmiştimki gözlerim birden kararmaya başlamıştı.Bacaklarım tutmuyordu.Sonunda ölüyordum... Herkes bunu istemiyormuydu zaten?
Beni karşılayan loş bir ışıkla uyandım.Radyoda ''Geceyi Anlatmış''
çalıyordu.Şarkıyı mırıldanan tok bir ses duydum:
Onunlayken, yaşarsın bak harbiden.Diyordu şarkı ve duyduğum seste, devam ediyordu:
Ayaklanmış, umutlar gibi.
O yanındayken, hissedersin lan harbiden.
Vazgeçilmez bir, hayalet gibi... Ve devam ediyordu.Ses çok tanıdıktı, sanki
ELFİN!!
Rahatlamıştım.Bu en yakın arkadaşım Elfin idi.
Sena, iyisin değilmi? Seni ararken telefonuma bağlı olan konumunu gördüm.
Ormanın ortasındaydın! Geceydi ve telefonlarını açmıyordun. Bende elime üç beş silah alıp ormana gittim.Karnında bıçak vardı, nabzını kontrol edip ölmediğini anladım, hemen sana ilk yardım yapıp buraya getirdim. Ayşegülün kliniğine.