Mike hızla telefonu açtı :
-Alo , John?
-Aaa_Alo Mike beni duyabiliyor musun ?
-Evet John . Sonunda sana ulaşabildim okul kayı-
-Mike ! Beni iyi dinle . Okulun !
-Okulum mu ?
-Mike şimdi söyleyeceklerim sana garip gelebelir ama bana inanmalısın !
John sesi her konuşmasında sanki biraz daha kısılıyor gibiydi , arkadan garip gürültüler , barışma sesleri geliyordu .
-Mike Jack ne derse desin onu dinleme , o seni-
-John! Orda mısın ? JOHN!?
Telefon kapanmıştı . Mike zaten karışık düşünceler içindeyken şimdi olanlar kafasını allak bullak etmişti . Rüyası , rüyasında ki yerin gerçek olması ,John ile olan bu telefon konuşması ... Mike endişelenmeye başladı. "Kafamda kuruyor olmalıyım . BU OLANLAR GERÇEK OLAMAZ !"
Mike son cümlesinde dayanamayıp bağırmıştı . Sesi duyan Emilie hızla içeri geldi .
-Abi!?
Mike ' ın nefes alışverişleri hızlanmış , kalbi yerinden çıkarcasına atmaya başlamıştı . Sanki kalbi her saniye daha da hızlanıyordu . Mike göğsünde bir sıkışıklık hissetti. Bu büyük baskıyı kaldıramıyordu sanki .
-ABİ!?
Emilie endişeli bir sesle tekrarladı abisini bu halde hiç görmemişti . Aceleyle anne ve babasını çağırdı . Annesi yanına geldiğinde Mike bayılmanın eşiğine gelmişti . Tek diye bildiği
-Okul, o okula gidemem .
Saat gece 02.00 ye geliyordu. Annesi endişeli bir şekilde babasıyla birlikte konuşuyordu .
-Bu böyle olmuyor . Bir okul meselesi bu kadar etkilememeliydi .
-Tamam , sen bari sakin ol . Yarın okulla görüşmeye gidelim .
-Nasıl sakin olayım Mike'ın halini görmüyor musun !?
-Dedik ya yarın konuşmaya gideriz .
Bu konuşmalar sırasında Mike odasında uyuyordu . Zor sakinleş mişti . Emilie ise abisi adına endişelenmiş , yatağının yanında uyuya kalmıştı . Ve yine , yine aynı rüya.
Etraf karanlık , ıssız bir sokakta yürüyor . Kuru bir rüzgar esiyor . Karşısında eski bir bina beliriyor . Kırık camları olan eski bir okul . Fakat bu sefer Mike sanki rüyanın içindeydi adeta . Ne olacağını biliyor ona göre hareket edebiliyordu . Hızla kapıya yöneldi . Kapıyı açmak için kulpu tuttuğunda kulpu yere düşüyor . Kapı da binanın içerisine. Yerdeki bütün toz havaya kalkıyor. İçeri doğru adım atıyor Mike . Büyük bir koridor . Karşısında eski bekleme salonu , Mike her zaman ki gibi sol tarafı seçiyor . Fakat bu sefer duraklıyor . Sağ tarafa doğru bakıyor . Bu sefer neden sağ olmasın ? Ve yine sol , "o kızla görüşmem lazım " diyor Mike . Bir kaç sınıfın yanından geçiyor .Her sınıftan farklı öğrenci sesleri . Hepsi şarkı söylüyorlar . Hızla geçiyor koridoru. Koridorun sonundaki merdiveni görüyor . Kırık merdivenlerin yanına geliyor. Ve yine bir sıvı , kan . Eline baktığında kan görüyor . Mike ürperiyor , önceki rüyaları kadar olmasa da. Kafasını yavaşça yukarı kaldırıyor . Bir öğrenci cesedi. Yanında dizini bükmüş oturan bir kız , ağlıyor. Mike bu sefer geriye doğru adım atmıyor. Konuşmak seslenmek istiyor . Ve Mike zorda olsa sesleniyor .
-Valencia !
Mike şaşırıyor. İstemsizce bu ismi sesleniyor . Kız ağlamayı bırakıyor ve yavaşça kafasını kaldırarak Mike bakıyor . Gözlerinde şaşkın bir bakış . Mike ne yapacağını bilemiyor . Kız konuşuyor :
-Sen kimsin ?
Mike tam bir şey söyleyecekken kızın bakışlarını görüp susuyor . Kız bir anda bakışlarını Mike dan çekip , Mike in arkasına taşımıştı. Ve kızın Mike in arkasına bakmasıyla birlikte gözleri korkuyla doluyor . Hızlıca elini Mike' a doğru uzatıyor. Basamaklar hızlıca oluşmaya başlıyor . Mike merak edip arkasına tam dönecekken kız yüksek sesle bağırıyor
-YARDIM ET !!!
Mike hızla kıza doğru geri dönüyor . Oluşan basamakların ilkine tam adım atıcakken alnındaki ter damlasın dan biri yere doğru düşüyor . Damlanın yere düşmesiyle Mike'ın tişörtünden birinin asılması bir oluyor . Ve çığlık ...
Mike yine terler içerisinde uyanıyor . Kalbi yerinden çıkacakmış gibi atarken , nefes almakta zorlanıyor. Başı dönüyor, etraf bulanık olmaya başlıyor . Derken Emilie yatağını sallamasından uyanıyor. Kafasını kaldırdığında gördüğü manzara karşında bir anlığına donuyor .
-ABİ !?
Annesi ile babası sesi duyar duymaz koşarak yanlarına geliyorlar ve Mike'ı sakinleştirmeye çalışıyorlar . Mike uzun çabalardan sonra rahatlıyor. Ailesi bir o kadar şaşkın, bir o kadar pişman şekilde Mike ile ilgilenmeye çalışıyorlar . Annesi :
-Bu kadar yeter , hazırlan Mike doktora gidiyoruz !
Okulunu da en kısa sürede değiştiriyoruz .
-Anne şu an daha iyiyim .
-Oğlum her zaman aynı şey oluyor daha fazla kötüleme den şu işi halledelim .
-Baba iyiyim dedim ya .
-Anlayamıyorum sen bir şeyleri bu kadar kafana takan biri değildin . Okul konusunda neden böyle oluyor .
Mike bir an durdu , düşündü . Rüyası hakkında , inanmalı mıydı acaba . Bir rüya bu kadar gerçekçi olmazdı . Belki de kafasında kuruyorumdur , diye düşündü . Ama kafasında kursa kızın davranışlarını kontrol edebilirdi . Aslında her zaman gördüğü rüyaydı . Ama okul seçimi oldu olalı rüyaları değişmişti. Bu okulda bir şey olmalı araştırmalıyım , dedi Mike "Yoksa bu kabustan kurtulamayacağım"