"ÖLEMEZSİN!BENİ BİR BAŞIMA BIRAKAMAZSIN ANLAMIYORMUSUN?"
...
"Korkuyorum,çok korkuyorum.Lütfen yanıma gel."
...
"Çok özür dilerim anne,diktiğin çiçeklere bakamadım,soldu hepsi."
...
"Bugün Sun hee'nin doğum günü ama hiç kimse ortalıkta yok."
...
Omzumda hissettiğim elle kalkmıştım aniden.Nefes nefese kalmıştım.Çok terlemiştim ve titriyordum."Yinemi kabus gördün Minho?Ne zaman bitecek bunlar?".Yanımda konuşup duran Seungmine bakmadan yumdum gözlerimi.Kendime gelemiyordum,yaklaşık 5 yıldır.
Seungmin yanıma,yatağa oturdu ve başımı kendi göğsüne yasladı.Benimkisi kadar olmasada kalbi hızlı atıyordu.
"Ben normal birisi olamayacakmıyım bir daha?"
Gözlerimin derinlerine baktı.Zihnimi okuyabildiği konusunda kuşkulanmıştım.Okuyabilse benden Korkar Ve Kaçardı büyük bi ihtimalle.
"Saçmalama,olucaksın elbette!Hem senin 'normallerden' ne farkın varmış?Ayrıca onlar anormal,sen normalsin."
"Sendemi anormalsin o zaman?"Güldü
"Yaani,belki biraz."
Gözlerimi kapattım ve iç seslerimi bastırmaya çalıştım.kulaklarımda belli başlı sesler yankılanıyordu,bu beni çok rahatsız ediyordu.
"Bahçede biraz oturmak istermisin?Hemşireden izin alırım,günlerdir odandan çıkmadın çünkü."
Güneşi görmek istemiyordum,güneşli günler bana sadece O Günü anımsatıyordu.
"Gerek yok ben iyiyim böyle."
Bir süre öylece bekledikten sonra "Gel ilaçlarını içireyim." dedi.Bir bardak suyla saymaya bile üşendiğim onlarca hap getirdi.Şu güne kadar bu ilaçların hiç bir etkisini görmedim,sadece baş ağrısı yapıyorlar o kadar.
Abe gece gece bu kadar yazabildim(üşendim).Sizce nasıll,bence değişikk.İNŞ GÜNELDE GELİR BERABER YAZARIZ AMİN.İYİ GECELER,İYİ AKŞAMLAR,İYİ ÖĞLENLER,TÜNAYDIN YA DA GÜNAYDIN BAYYYYYYYYY
