Annemin seslenmesiyle uyandım. Pencereden gelen güneş terlememe neden olmuştu.
Yüzümü buruşturup yatakta oturur pozisyona geldim.
+Hay senin gibi güneşin-
Sövmeye başlayacaktım ki annem içeri girdi.
-Kahvaltıya gel.
Saate baktım. Daha sabahın 8iydi! Zaten gecenin 3ünde uyudum..
Oflayarak yataktan kalktım ve mutfağa gittim. Annem, babam, ablam ve kız kardeşim çoktan yemek yemeye başlamıştı bile.
Masadaki yerime oturup yemek yemeye başladım. Babamın konuşmasıyla sessizlik bozuldu, herkes ona baktı.
-Ayça, bizi seviyor musun?
Sence baba? Zorbalıklarınızdan sonra sizi sevmemi mi bekliyordunuz??
Tabiki ona 'senden ölesiye nefret ediyorum' diyemezdim.
+Seviyorum tabi baba.
Konu nereye gidecek acaba.. Çok merak ediyorum cidden.
-İyi. İki kişi arasında seçim yapmak zorunda kalırsan bizi seçmenden emin olmak istedim.
Durduk yere kafasında bunu mu kurmuş cidden.. delirdi bu adam iyice.
Ayrıca karşıdaki kim olursa olsun onları seçmeyeceğim kesin. Bundan daha kötü bir hayat yaşayamazdım sanırım.
Kahvaltı bitti, odama doğru yürümeye başladım. İçeride ablam da vardı. Normal, sonuçta 3 kardeş minicik odayı kullanıyoruz.
Saçma sapan laflar etmemesini umarak yatağıma oturdum ve telefonuma bakmaya başladım. Bugün 15 günlük tatil başlamıştı.
-Ne kadar çirkinsin ya. Hepimiz senden güzeliz.
Bunları sürekli söylüyordu. Bu yüzden umursamadım.
-Biliyor musun? Aslında biz seni hastaneden aldık.
+Bakıyorum da bugün çok zekisin. Ben de diyorum ben nerden geldim ya..
Sırıttı.
-Gerizekalı. Seni bir aileden aldık diyorum. Mal mısın?!
Her zaman böyle saçma şeyler söylerdi ama bu sefer biraz ileri gitmişti. Dayanamadım ve sesimi yükselttim.
+Yeter! Kes sesini. Komik değilsin.
Bağırışımı duyan annem odaya girdi. Beni savunmayacağını bildiğim için onun konuşmasını beklemeden kendimi savunmaya başladım.
+Şu mükemmel kızına söyle, seni burdan aldık, seni şurdan aldık demeyi bıraksın!
Yüzü düştü. Kızar sanıyordum.
-Öyle olmadığını nerden çıkardın ki?
Bunlar bir olmuş bana eşek şakası yapıyor heralde. Haha baya eğlenceli ya.
+Ne saçmalıyorsunuz siz?
Beni umursamadan odadan çıktılar. Ay sabır gerçekten! Bıktım bunların şu hareketlerinden.
Kendi kendime telefonla vakit geçrimeye devam ediyordum ki annem seslendi. İlk başta umursamak istemedim çünkü onların yanında olmayı sevmiyordum. Ama defalarca çağırdığı için gitmek zorunda kaldım.