O sırada Zeynalın elleri Aydının tshirtinin eteğine gitmişti. Çıkarmaya çalıştığında Aydın ona engel oldu. "Hadi ama" diye ısrar etti Zeynal. "İstemiyorum." Dedi Aydın buna karşılık. Aralarında bir sessizlik oldu. Zeynal içten içe bunu çok istese de Aydını anlıyordu. Sonuçta herşey çok hızlı gelişmişti onun için.
Zeynal, Aydının üzerinden çekildi ve yataktan kalktı. Sonra: "Bu gece kalacak mısın? Yatıya..." Aydın yataktan doğruldu. "Demin izin alıyordum." Zeynal kafasıyla onayladı.
Birazdan odaya Zeynalın annesi girdi. "Ne yapıyorsunuz bakalım? Yağmurda epey ıslanmıştınız. Hasta hissederseniz mutlaka söyleyin." İkiside tamam dedi ve sonra Zeynalın annesi Aydın için bir yer yatağı hazirladi. Aydın teşekkür etti.
Cart curt sonra uyuma vakti geldi hatta geçiyordu bile. Aydın yer yatağına uzandı. Zeynal ışığı kapattı ve o da yatağına geçti. Aydın yastıktan Zeynalın kokusunu alıyordu. Büyük ihtimalle yastık onundu. Yoğun, taze ve insanı mayıştıran bir yasemin kokusu... Yastık tamamen Zeynal gibi kokuyordu.
Az önce odada yaşananlar zihnine üşüştü. Zeynal'ın ıslak saçlarını havluyla kurulayışı, telefona gelen bildirimle o güler yüzünün anında asılışı ve kıskançlıkla beline sarılıp boynuna gömülüşü... Dudakları birbirine değdiğişi... ama Aydın onu durdurmuş, "İstemiyorum," demişti. Ama bu koca bir yalandı. Sadece Zeynal'ın onu anlık bir Alpha dürtüsüyle sahiplenmesinden korkmuştu. Öte yandan, Zeynal onun yakın arkadaşıydı. Neredeyse çocukluğundan beri. Şimdi birden bire onunla böyle yakınlaşmak çok ani gelmişti.
Aydın derin bir nefes alarak yüzünü yastığa iyice gömdü. Kendi çikolata kokusu, odadaki yasemin kokusuyla birleşirken kalbinin ritmi yavaşladı. Ağırbaşlı duruşunu sadece kendi iç dünyasında bozabiliyordu. Yastığa kollarını daha sıkı sarıp gözlerini kapatırken, hemen yandaki yatakta uyuyan Zeynal düşünerek fısıldadı: "Aptal..."