Zeynep, telefonunu yatağın üzerine bıraktı.
"Bu gerçek olamaz..." diye fısıldadı kendi kendine.
Kalbi göğsünden çıkacakmış gibi atıyordu.
Bir kez daha ekrana baktı.
Mesaj hâlâ oradaydı.
-Ben Ela.
Hayır...
Bu olamazdı.
Ela üç yıl önce ölmüştü.
Bunu herkes biliyordu.
Bir anda telefonunu tekrar eline aldı ve bilinmeyen numarayı aradı.
"Aradığınız numaraya şu anda ulaşılamıyor."
Telefon yüzüne kapanmış gibi hissetti.
Titreyen elleriyle eski fotoğraflarını açtı.
Parmağı ekranda yavaşça kayıyordu.
Ta ki...
Bir fotoğrafta durana kadar.
Fotoğrafta iki kız vardı.
Biri kendisiydi.
Diğeri ise Ela...
İkisi de okul bahçesinde kahkahalar atıyordu.
Zeynep istemsizce gülümsedi.
Ama gülümsemesi saniyeler içinde kayboldu.
Fotoğrafın sağ köşesinde biri daha vardı.
Daha önce hiç dikkat etmediği biri.
Uzaktan onları izleyen bir erkek...
Yüzü tam seçilmiyordu.
"Bu kim?"
Hatırlayamıyordu.
O sırada telefon yeniden titredi.
Bilinmeyen Numara.
Zeynep derin bir nefes aldı.
Mesajı açtı.
-Fotoğrafa baktığını biliyorum.
Zeynep'in boğazı düğümlendi.
Hızla odasının kapısını kapattı.
Perdeyi aralayıp dışarı baktı.
Sokak bomboştu.
Tekrar telefona döndü.
-Sen... gerçekten Ela mısın?
Yaklaşık otuz saniye boyunca cevap gelmedi.
Tam umudunu kesecekken ekran yeniden aydınlandı.
-Sana kanıt lazım biliyorum.
Ardından ikinci mesaj geldi.
-İlkokulda okuldan kaçıp birlikte gittiğimiz pastaneyi hatırlıyor musun? Sen korkudan ağlamıştın. Ben de öğretmene ikimizin de hasta olduğunu söylemiştim.
Zeynep'in gözleri doldu.
Bu olayı...
Kimse bilmiyordu.
Ne annesi.
Ne babası.
Ne de başka biri.
Sadece...
Kendisi ve Ela.
Telefon bir kez daha titredi.
-Yarın saat 16.30.
-Eski okulun arkasındaki park.
-Tek başına gel.
-Kimseye güvenme.
Zeynep uzun süre ekrana baktı.
Gitmeli miydi?
Yoksa bu bir tuzak mıydı?
Tam telefonu kapatacakken...
Son bir mesaj daha geldi.
Mustafa beni hâlâ arıyor.
Zeynep'in nefesi kesildi.
Çünkü bu ismi...
Üç yıldır hiç duymamıştı.
