2.BÖLÜM
Yeni bölüme hoşgeldiniz!
İyi eğlenceler💙
~💚~
"NE KADARDA HAVALISIN"
Etrafta sadece bu sesler vardı.Kacchanı övüyolardı ama ellerinde yaptığı parıltılara hayran kalmamak elde değildi.
Bana doğru yürüdü.
"Hey deku özgünlüğümede bak"
Diyerek ellerindeki parıltıları bana gösterdi.Büyüleyici gözüken ellerini tuttum.
-Kacchan cidden harikasın!
Gözümden ayırmadığım ellerine hayretler içinde bakıyordum.Çevremizdeki çocuklar kacchanı hâlâ övüyolardı peh... ama bu pek umrumdada değildi.
Tamam,biraz dürüst olmak gerekirse kıskanıyordum.
Birlikte kahraman olmak istiyorduk ve onun özgünlüğü tam kahramanlık için uygundu.
Benim uygun bir özgünlüğümün olmasını bırak bir özgünlüğüm dahi yoktu.
"Tabiki harikayım ben geleceğin en iyi 1. Süper kahramanı olacağım!"
-Birlikte olacaktık bana söz verdin!
"Önce düzgün bir özgünlük kazan,bir özgünlüğün yok."
Duraksadım,Kalbim acıyordu.Biliyorum Kaccahan'nın sert ve kaba bir kişiliği vardı fakat bunu beklemiyordum.Ona cevap verecektim fakat ben veremeden o tekrar insanların arasına kaynaşmış övgüler topluyordu.
~💚~
O gün eve ağlayarak gittim.Anneme özgünlüğüm çıkmadı diye saatlerce ağladım.
Sonuç olarak beni ertesi gün doktora götürdü,hayatımın en kötü günü olacağını bilmeden.
Şuan doktorun beni çağırmasını heyecanla duvardaki saate odaklanmış bekliyordum.
"Izuku Midoriya!"
Sonunda benim sıram idi.
Minik ayaklarımla doktorun gösterdiği yere oturdum ve beklemeye başladım.
Önce sorular cevapladım ardından kan verdim.
Şuan ise kan testinin sonuçlarını bekliyordum.
Ardından doktor tek bir cümle ile tüm hayellerini yıkana kadar...
"Üzgünüm bayan Midoriya,oğlunuzun bir özgünlüğü yok"
Zavallı cümleler,zavallı hayat,zavallı Deku
İşte bu benim hikayem,özgünlükten yoksun olan benim.
"Deku isminin hakkını veriyorsun!"
"Özür dilerim Izuku!"
"Onun bir özgünlüğü yok!"
"Özgünlüksüz!"
"Ezik!"
"Ne kadarda zavallı"
"Babasız!"
"Babası onu özgünlüğü olmadığı için terk etti."
"Sensei onu bu sınıfta istemiyoruz o farklı!"
Benim hayatıma hoşgeldiniz...
Özgünlüksüz olduğumu öğrenince tüm hayat bana yüzünü dönmüştü.
Bu aptal yaşam tarzı yüzünden annemlede eskisi kadar samimi değildik,beni görmezden gelmeye başlamıştı;kacchan beni zorbalıyordu.
Anaokulumuzdan olan arkadaşlarımız ise sırf kacchan havalı diye onun yanında yer almıştı.
Aslında düşününce kendiliğinden gelmiş bir şeye çaba bile sarf etmeden sahip olmak okadarda havalı değilmiş.
Yada ben kıskandığım için bu cümleleri kurmuştum.
Kendi özgünlüklerini sorgulamadan,birinin özgünlüğü sadece burun uzatmaktı.
Söylesenize onunla benim aramda ne kadar fark vardı?
Yoktu ama...
Anlayana.Tam bu düşünceleri kurarken kafamda sıcak birşey hissetim arkamı döndüğümde kacchan arkamda bana pis pis bakıyordu.Saçımdan tutup alnımı onun alnına dayamıştı.
"APTAL DEKU NE DİYE BOŞ BOŞ KİTABA BAKIP DURUYOSUN"
Yine beni rahat bırakmıyodu.
Beden dersinde dahi.
Kacchan özellikle özgünlüğümün olmadığını öğrendiğinde benimle dahada uğraşıyordu.
"Bak bu özgünlüksüz mü?
Parmaklarını uzatan çoçuk ve kanatlı olan diğer aptal.
Yüzlerindeki veletçe sırıtmayla bana bakan bu aptallar kacchanın yanına gelmişti bile.
Kırmızılı kanatlı çocuk karnıma sert bir tekme atmıştı.
"Onun bir adı var unuttunmu o Deku!"
Yerden kalkmaya çalıştım beni tekrar ittiklerinde elim yerdeki küçük cam parçasına denk geldi.
En azından batmadı.Fakat bacağım düşmemin etkisiyle ağrımaya başlamıştı
Ufakça tısladım yerdeki soğuk betona oturup onlara baktım.
"Deku ha?Söyelsene bana"
Bakışlarımı parmaklarını uzatabilen aptala baktım.
"Senin özgünlüğün olsa nolur olmasa nolur halat kullanmakta ustalaşan biri için senin özgünlüğün normallikten ibaret olurdu."
Hafifçe sırıtıp ona bakatım.
Yüzündeki ifade sadece anlamsızlıktı.
"Ne oldu? Söyleyebileceğin bir cümle yokmu senin özgünlüğün ağaçta kalan kedileri kurtarmak için işlevseldir o kadar."
Suratını gördükten sonra ufak bir kahkaha bıraktım.
Ezilmenin verdiği acılı yüz... Ah cidden bendemi öyle gözüküyordum?
"Seni varya-"
Ellerini uzatıp bana geleceği sırada kacchan elleriyle onu durdu.
Doğruya kacchanda ordaydı.
"Ahh özür dilerim kacchan bu iki aptal yüzünden seni farkedememişim bil-"
5 saniye dahi bekleyemedin değil mi?
Kacchandan bekleneceği gibi yüzüme yumruğu yapıştırmıştı sertçe betona çarpan kafam yüzünden acıyla bağırdım.
"Senin dediklerinde haklı deku ama sen ondanda işe yaramazsın."
Diyip arkasını dönüp okuldan çıkmıştı.
Diğer sülüklerde onun peşinden gitmişti.
Acıyan kafamı tuttum kesin gece ağrısı dahada fazlalaşıcaktı.
İyiki kanamamıştı.
Etrafıma baktığımda kimsecikler yoktu.
Ah aptal kafam tabi ya!
Bu son dersti beden dersi olduğundan sınıftakiler zilin çalmasını beklemeden gitmiş olmalıydı.
Yerde olan kitabıma baktım.
Patlatmıştı okunmuyordu.
Daha 23.sayfasındaydım para boşuna gitti.
Onu çantama koydum okul zilinin çalmasını bekledim.
Beklemem en fazla 5 dakikaydı,sonunda çalan zil sesiyle adımlarımı dışarı attım yerdeki ezilmiş bitkilere kafama çevirdim.
Çok çirkinlerdi,bi o kadarda benim gibilerde.
Eve gidiş yolum biraz sallantılı,araba seslerinin fazla olduğu köprünün altından geçmem gerekti.Aklımda yine o düşüncelerle doldu.
Hadi ama bir kaç cümleydi o kadar ayrıca 2 aptalın ve kacchanın sözleri egolu saçma şeylerdi.
Morelimi yüksek tutmalıyım.
Sanırım bu cümleyi yüzüm seviyor çünkü aniden gülümseme gelmişti.
-Evet,evet ben kahraman olucam!
Diyip garip kahkamla beraber yumruk yaptığım ellerimi havada boş boş sallıyordum.Sert tabanlarımla eve doğru yürüyordumki başka bir sert adım işittim bir dakika bu benim adımlarım değil ve normal bir insan içinse baya ağır?
Belkide özgünlüğü böyleydi ne kadarda havalı!
Bu harika adımların seslerini öğrenmem lazımdı akamı dönmemle gözlerim şaşkınlık ve korkuyla açıldı.
Karşımdaki adam halinden belli olan bir sarhoşun tekiydi,üstelik sırtında cidden iğrenç gözüken uzullar vardı.
"Hagg,bakksınag jendijme eğylenceğ buhgdum!"
(Ha,baksana kendime eğlence buldum!)
Ne dediğini cidden algılayamamıştım.
Ardından bana bir anda saldırdı!
Devam edicek...
.
.
.
.
.
.
.
Yorum atsanıza
Oy atsanıza
Baksanıza
Parmaklarım ağrıyo
Son bir söz
Dekuya kurban olun