Hiroshi'nin küçük elleri titriyordu, gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Koca, paslı kapının önünde duruyordu. Yetimhane, ona yabancı ve korkutucu geliyordu. Gözleriyle etrafı taradı, umutsuzca bir sığınak arıyordu. İçeri adım attığında, soğuk ve sessiz bir atmosferle karşılaştı.
Kahverengi saçları, gözlerinin önüne düşmüştü. Gözleri hüzünle doluydu ve beyaz teni solgun görünüyordu. Hiroshi, çaresizlik dolu bir anı hatırladı. Annesinin ölümünden sonra, akrabaları onu terk etmişti. Şimdi buradaydı, başka bir yabancı yerde, kalbinin yerine bir boşlukla.
İlk günlerinde, Hiroshi sıcak bir gülümseme aradı. Ancak, karşılaştığı zorbalık ve istismarla karşılaştığında, umutlarının parçalandığını fark etti. Diğer çocuklar onu hedef almıştı. İsimleri, aşağılayıcı sözlerle birleşiyor, onu incitiyorlardı. Hiroshi sessizce acı çekiyordu, yüzündeki izler çığlık atmaktan daha fazla konuşuyordu.
Her gün, Hiroshi'nin içindeki umut azalıyordu. Yetimhane koridorlarında, çığlıkların yankılandığı bir zindana dönüşmüştü. Hiroshi'nin hayatı, dayanılmaz bir hüzünle doluydu. Her gecenin ardından, sabahın umuduyla uyanması daha da zorlaşıyordu.
Ancak Hiroshi, içindeki gücü kaybetmeyen nadir bir çocuktu. Ona yapılan haksızlıkların ardında, içinde bir ateş yanıyordu.Burada hapis kalıp kişiliğini kaybetmek istemiyordu.