"Beni neden bu kadar önemsiyorsun Changbin? Neden bu kadar umrundayım ailem bile beni umursamazken!"...
"Jisung, sen benim arkadaşımsın ve seni seviyorum."
"Neden yalan söylüyorsun? Beni neden sevesin ki beni annem bile sevmemiş!"
"Çünkü seni anlayabiliyorum Jisung!"
"Benim yaşaadıklarımı yaşamadan nasıl anlayabilirsin?"
"Jisung, bunları bende yaşadım, yaşıyorum ve seni anlayabiliyorum!"
"Nasıl yani ne yaşadın ki?"
"Ben yönelimimi gizliyorum Jisung!"
(Changbin'in gay olduğu çok belli değil miydi zaten?)
"Yaşıyorum derken? Yoksa sende benim gibi birisine mi aşık oldun?"
"Evet hemde başkasından hoşlanan birine!"
Deyip yüzünü asmıştı.
Changbin'in böyle bir hayatı olabileceği aklımın ucundan bile geçmemişti.
Kim bilir ne kadar acı çekiyordur?
Aynı benim gibi.
O da bunca zaman dışarıdan mutlu görünüp içten içe ağlıyor muydu?
Göz yaşlarını tutamamış olacak ki ağlamaya başlayınca hemen yanımdan koşarak gitti.
Durduramamıştım. Çünkü durduramayacağımı kendimden de biliyordum.
Ne kadar üzülme desemde üzülecekti.
Bunun bir dönüşü yoktu. Bizim gibi olanların mutlu olmaya hakkı yok muydu?
Neden bizde diğer insanlar gibi gerçekten mutlu olamıyorduk?
Changbin'i düşünerek eve ilerlerken yolda Minho ile karşılaştım.
Ağlıyordu.
Ağladığı için yanına gitmeye karar verdim.
Yanına giderken uzaktan beni görüp yüzlerimizin benzerliği yüzünden Hannie demişti.
Yanına yaklaştığımda ise yüzü düşmüştü.
"Git başımdan Jisung!"
"Neden ağlıyorsun?"
"Kimi sevdiysem kaybettim, ağlamam için yeterli bir neden değil mi sence de?"
"Ama beni kaybetmedin Minho."
"Ben seni hiç sevmedim ki Jisung!...Aksine Hannie yerine yanlışlıkla seni kurtardığım için senden nefret ediyorum! Sen benim seveceğim en son kişisin!"
Bu sözler kalbime bir bıçak gibi acı vererek saplanmıştı...
(Yb yine gece gelir insallah üşenmezsem bazen canım sıkılıyor diye erkenden yazıyom bazende unuttuğum için geç geliyor)
