"𝘽𝙄𝙕𝙄𝙈 𝙆𝘼𝙎𝘼𝙍𝙇𝘼𝙍 𝙈𝙐𝙏𝙇𝙐 𝙔𝘼𝙎𝘼𝙍𝙇𝘼𝙍 💅🏻🖕🏿"
"𝘍𝘦𝘭𝘪𝘹 𝘏𝘢𝘯𝘫𝘪 𝘢𝘥𝘭ı 𝘬𝘪𝘴𝘪𝘺𝘪 𝘦𝘬𝘭𝘦𝘥𝘪."(...)
Biraz konuştuktan sonra yanlarından ayrılmıştım.
Sanırım küçüklüğümden beri uzun zaman sonra ilk defa arkadaşlarım olmuştu.
Kimse beni sevmezdi. Yönelimimi söylemeden arkadaş olmaya çalışırdım.
Ama öğrendiklerinde benden uzaklaşırlardı.
Bir keresinde arkadaş olduğum bir çocuğa aşık olmuştum.
O, benim ilk aşkımdı.
Gidip ona açılmıştım ama o benim yüzüme bile bakmayıp gitmesi yetmezmiş gibi daha sonrasında ise bana zorbalık yapmaya başlamıştı.
Aileme bunları anlattığımda beni destekleyip moral veren tek kişi ablamdı.
Annem ile babam bana sanki insan değilmişim gözüyle bakıyorlardı.
O günden sonra hiç kimseye aşık olmamak için yemin bile etmiştim.
Fakat duygularını kontrol edemezsin. Bende edemedim ve Minho'ya aşık oldum.
Aşk mutlu olunacak bir duygu değil miydi?
Evet öyleydi.
Ama benim için acıdan başkası değildi.
Aşık olmaktan korkarak büyüdüm.
Mutlu olmak benimde hakkımdı değil mi?
Bunları düşünürken kafamı dağıtmak için telefona bakma kararı almıştım.
Beni mutlu eden üç şey vardı.
Hayal dünyam, telefonum ve ablam. Onlar beni bu dünyanın dışında gibi hissettiriyordu.
Bu sayede mutlu oluyordum.
Fakat ablam öldüğünden beri nasıl mutlu olacağım bilmiyorum.
O benim hep mutlu olmamı istiyordu.
Özür dilerim abla ama mutlu değilim.
Düşüncelere dalıp gitmişken elimdeki telefonu bile unutmuştum.
Changbin bana yazmıştı.
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Bu saatte neden aktifsin? Neden uyumadın, yoksa yine mi ağladın?
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Sen benim aktif olup olmadığıma neden bakıyorsun ki bu saatte? Ayrıca neden uyumadın
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Uyku tutmadı.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Uyu hadi benim gözüme gram uyku girmiyor en azından sen uyu.
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Sen uyumadan uyuyamam ki.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Nedenmiş o?
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Seni merak ederim uyku tutmaz.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Beni neden bu kadar önemsiyorsun? Beni kimse sevmez ki.
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Ama ben seviyorum Jisung o yüzden uyu.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Arkadaşlarına hep böyle değer mi verirsin? Arkadaşların çok şanslıymış.
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Jisung uzatma artık uyu o güzel gözlerine zarar veriyorsun.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Peki uyuyacağım Changbin
Diyip telefonu bıraktım. Ama gram uykum yoktu.
Beni sevdiğini söyleyip içimi rahatlatmaya çalışıyordu.
Beni sevmediğini zaten biliyordum. Beni kendi annem sevmemiş o mu sevecek?
Diye düşündüm.
Sanırım bu gecede uykusuz kalacaktım...
