O kişi Minho'ydu. Beni neden takip etmeye devam ediyordu?
Belkide ben öyle düşünüyorumdur diye takmadım ve ilerleyemeye devam ettim.
Fakat hala benimle aynı yere gidiyordu.
Evimin önüne neredeyse gelmiştim bile.
Fakat hala peşimdeydi. Daha fazla dayanamayıp bir anda arkamı döndüm.
"Sen beni mi takip ediyorsun?"
Minho'nun endişelendiği her halinden belliydi.
Ne söyleyeceğini şaşırmıştı.
"Benim gideceğim yer zaten buradan geçiyor hem ben seni neden takip edeyim?"
"Hmm nereye gidiyorsun? Senin evin bu tarafta da çünkü!"
"Evime gittiğimi kim söylemiş, arkadaşımın yanına gidiyorum ben!"
"Hmm, iyi."
Deyip geçiştirdim. Çünkü konuyu uzatmak istemedim.
Hemen eve gitmek istiyordum...
Eve geldiğikten kıyafetlerimi değiştirip yattım.
Bugün olanları düşünüyordum.
Acaba Changbin bana ne söyleyecekti?
Söylemesi bu kadar zor ne olabilirdi?
Merak ediyordum ama bir yandan da kötü bir şey söylerse diye korkmuştum.
Gerçekten artık bunları düşünmekten bıkmıştım.
Elimle kolyemi sıkıca tuttum.
Ve gözlerimi kapatıp ablamı düşündüm.
Sabah uyandığımda kahvaltımı yaparken telefonumu elime aldım.
Changbin yazmıştı.
𝘾𝙝𝙖𝙣𝙜𝙗𝙞𝙣/𝙅𝙞𝙨𝙪𝙣𝙜
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Jisung buluşabilir miyiz? sana bir şey söylemem lazım.
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Tabi buluşabiliriz.
(...)
Changbin ile buluşacağımız yere giderken bir yandan da ya kötü bir şey söylerse diye tedirgin olmuştum.
Changbin'i görüp hemen yanına gittim.
Benden erken gelmişti.
"Bana ne söyleyecektin Changbin?"
"Direk söylememi istiyor musun gerçekten?"
Daha fazla tedirgin olmamak için
"Evet."
Dedim. Changbin biraz sakinleşip konuştu.
"Jisung ben senden...hoşlanıyorum!"...
