Bir dakika ne?
Artık ona karşı nefretten başka hiç bir şey hissedemiyor muyum?
Şuan Minho'ya karşı hissettiğim tek şey nefretti.
Bu görüntüye daha fazla dayanamadım ve hızlı adımlarla ordan uzaklaştım.
Ellerimle kolyemi tutup kalbimin üstüne koydum.
Sakinleşmek için nefes alıp vermeye başladım.
Sakinleştiğimde ise düşüncelerimi durdurmaya çalıştım.
Çünkü daha fazla üzülmek istemiyordum.
Şuandan itibaren gerçekleştirmem gereken tek bir amacım vardı.
Minho'nun beni üzmesine izin vermemek ve onu unutmak.
Başka kişilere de aşık olabilirim.
Dünyada tek o insan değil.
Kendime değer vermeliyim.
Diye düşündüm.
Minho'nun ablamı bile satması üzerine erkek olmama rağmen erkeklere güven olmayacağını bir kez daha görmüştüm.
Kendime önem vermeliydim.
Bu amacıma ulaşmam için ilk ve en önemli maddesiydi.
Böyle yaparak daha mutlu olabilirdim.
"𝘽𝙄𝙕𝙄𝙈 𝙆𝘼𝙎𝘼𝙍𝙇𝘼𝙍 𝙈𝙐𝙏𝙇𝙐 𝙔𝘼𝙎𝘼𝙍𝙇𝘼𝙍 💅🏻🖕🏿"
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Napıyonuzz lann
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Jisung sen iyi misin?
𝐽𝑒𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛:Kafana bişey düşmedi değil mi?
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Minho bişi mi yaptı sana noluyo?
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Minho kim?
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Anan Felix tanıdın mı?
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Alt tarafı bir gruba yazmıştım amk noluyo
𝐽𝑒𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛:Sen küfür edebiliyor muydun amk
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:ben bunu npc sanıyodum la
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Dalga mı geçiyonuz ya 😭
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Üzmeyin çocuğu lan!
𝐽𝑒𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛:🤨 Changbin
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Noldu?
𝐽𝑒𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛:boş ver yok bişi
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Chan öldümü lan
𝐶ℎ𝑎𝑛:Yok ölmedim(konuşmaya girmek için sakinleşmenizi bekliyordum)
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Ben miyim sakinleşmesi gereken
𝐶ℎ𝑎𝑛:Saçın beyaz çıkmaya başladı æmk
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Sensin dede😠😒
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Yazdığıma bin pişman oldum valla
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Bunlar daha en normal halleri
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:buluşak demek için yazdıydım alt tarafı
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Ben geliyorum ve diğerleride geliyor,
𝐽𝑒𝑜𝑛𝑔𝑖𝑛:Bu cevaba nerden ulaştın?
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Ben geliyorsam gelmek zorundasınız.
𝐶ℎ𝑎𝑛𝑔𝑏𝑖𝑛:Lütfen susun kavga istemiyorum. Jeongin ayrıca o söylemesede yine geleceksin sanki bilmiyoruz!
𝐽𝑖𝑠𝑢𝑛𝑔:Buluşacak mıyız soruma bir cevap verin ya😭😭
𝐶ℎ𝑎𝑛:Yok ben regl oldum karnım ağrıyo gelemicem
𝐹𝑒𝑙𝑖𝑥:Erkeksin sen mal
𝐶ℎ𝑎𝑛:Doğru tüh ya evde oturup dizimi izlicektim artık neyse gelirim
(...)
Uzun uğraşlarım sonucu buluşmuştuk.
"Ne yapcaz?"
"Ne bilim ben!"
"Bir kerede ne yapacağımızı bulalım ya!"
Yine boş boş ilerliyorduk. Gidip dondurma aldık ve yedik(...)
Sıkıldığımız için evlere dağıldık.
Eve doğru ilerlerken havanın karanlığından önümü göremedim.
Ve bir taşa takılıp dengemi kaybedip düşecekken birisi beni tuttu...
(Bu hikayemin beğenisi çok düşük de rica etsem bölümü beğenebilir misiniz? Yb yine her zaman ki gibi yarın gelirr)
