“hadi ama! çok oyun bozansın!” milanın koridorda ardayı kulübe gelmesi için ikna etmeye çalışıyordu. arda en sonunda sinirlenip, “milan! gelmeyeceğim dedim ya! ne ısrar ediyorsun!” milan birşeyin farkına yeni varmış gibi aydınlandı. yavaşça ardaya yaklaştı ve sadece onun duyabileceği bir ses tonuyla, “baban yüzündenmi” arda milanın yüzüne bakarak onaylar gibi başını yukarı aşağı salladı. “dostum, unuttum. kusuruma bakma.” arda kendini toparlayıp yine moduna girdi, “amaan… boşver! hadi biraz eğlenelim. yeni biri gelecekmiş… duydun mu?” milan kim olduğunu merak eder gibi baktı. “kim gelmiş?” arda ve milan koridorda ilerlemeye başladı, “eziğin teki. şu barışın arkadaşımıymış neymiş.” milanın dudakları iki yana kıvrıldı, “hmm… demek barışın arkadaşı öylemi?” milan fazlasıyla ilgiliydi. “okulda artık iki ezik mi olacak?” arde ve milan gülüştüler. biraz daha ilerleyince okula yeni gelen çocuğa etrafı gösteren barışı gördük. “aha, şu değilmi?” arda onların yanına daha hızlı adımlarla yaklaşırken, “bingo!”
barış & efe
“işte, burasıda senin sınıfın.” efe sınıfa göz atıp “sağol barış.” barış masum bir tebessümle, “ne demek efe, her zaman.” barış ve efe konuşurken arkadaki milan ve ardayı görünce hemen yüzü soldu. bu hızla solan yüzün kaynağını öğrenmek için efede barışın baktığı yere baktı. iki tane uzun boylu çocuk bize doğru ilerliyordu. bir sarışın bir esmer. ne olduğunu anlamadım ve barışa geri döndüm. “ne oluyor?” barış hemen bana döndü hafif panikli bir şekilde, “boşver sen, hadi sana kütüphaneyi göstereyim.” hemen kolumdan tutup efeyi götürmeye çalışırken esmer çocuk bağırdı. “gençler! nereye ya? daha tanışmadık.” barış burnundan soludu. efe arkasını döndüğü gibi gözü esmer çocuğa değdi. bakıştılar. ikisininde aklından birşeyler geçiyordu.
efe içinden;kim bu esmer çocuk?