Gene herzamanki sabahlardan, evet yataktan kalmak güç olsada bir yere geç kalmak istemeyiz. Ben heryere geç kalan bir tiptim, çünkü hep geç yatan ve hazırlanması baya uzun olanlar beni anladı.
Değişik başlangıçlar yapsamda şu geç kalma huyumdan hiç vavgeçemedim.
Görende varya her sabah saraya gidiyorum sancak, olsun okula gitmekte zor bir eylem.
Hem bir yandan yaz tatili bitti diye hemde okullar başladı diye isyan ederken annemin dırdırıyla yataktan kalktım.
Giyindim, hazırlandım ve çıktım. Servise de bazen üzülüyorum her sabah beni dakkalarca bekliyor.
Okula her geldiğimde karşılaştığım manzara beni hayattan soğutuyor, neyseki arkadaşımın verdiği huzur ve neşe beni yeniden hayata döndürüyor.
Tenefüse çıktığımızda gene onu gördüm, lise sonda olduğum için üzülüyordum çünkü, onu bidaha göremicektim son senemizdi.
Herzamanki gibi ona sadece bakıyordum, ona açılmaya korkuyodum. "Ya beni terslerse" düşüncesi kafamdan gitmiyordu.
