Yaşamak zor ve herkes için acı çektiren bir kavram.
En azından benim için.
Çoğu zaman ölüm ile yaşam arasındaki o ince çizgide kaldım.
Ölümü kendimi bildim bileli merak etmişimdir.
İnsanlar bunu onlara izah ettiğimde bana karşı farklı bir bakış açısıyla yaklaşırdı. Neden ortada olmasada.
Merak her zaman benim için farklı bir kelimeydi.
Hayata tutunmamın başlıca sebepleriydi yaşadığım merak.
Azı karar çoğu zarar atasözü buradan gelmeli.
Ne kadar fazlasının canımı yakacağını bilsemde merak ederdim çoğu şeyi.
Artık ölüm hakkındaki merakım son bulacaktı.
20 dakikadır kırılan aynanın karşısında oturmuş bileğime dayadığım cam parçasına bakıyordum.
Gerçekten de buraya kadarmış be Nisa. Hayat seni hak etmedi.
Hiçbir zaman.
Gözümü kapattım ve çocukluğumu düşündüm.
Tam tamına 22 seneyi.
Düşe kalka geçirdiğim ve kendim dışında herkese yaranmaya çalıştığım 22 yıl.
"Bekleyin anne. Bekleyin"
4 kişilik ailemizden geriye kalan tek kişi olarak döküldü bu sözler ağzımdan. Hayatımı değiştiren lanet kazadan bu yana 3 yıl geçmişti.
Şaka gibi geçen yıllar.
Ay ışığıyla aydınlanan ve bileğimi dahi zor gördüğüm odamda oturuyordum.
"Hadi be kızım. Bitecek. Onlara kavuşacaksın. Biliyorsun. Daha fazla yaşamı hem sen hemde ruhun kaldıramaz."
Artık arkamda bıraktıklarımı dahi düşünemeyecek haldeydim.
Sahi onlar ne yapacaktı.
Bana her zaman destek olan arkadaşlarıma ne olacaktı.
Kaan 12 yılık arkadaşlığımız adına sinir krizi geçirecekti.
Damla kaybettiği annesinin arkasından tuttuğu yasa birde beni ekleyecekti.
Efe aramızdaki en duygusal olan kişiydi. Kendini toparlayamayacağı kesindi.
Şu dört kişi olarak çıktığımız hayat savaşında ben savrulmuştum.
Onları yıkacak olan benim ölümümdü. Biliyordum.
Kendilerine gelene kadar yıllar geçmiş olacaktı.
Olsun. Unuturlar. Elbet bir gün unutacaklar.
Kapalı olan gözlerimden akan bir damla gözyaşıyla arkamda bırakacağım enkazın ön izlemini izlemiştim veya tahmin etmiştim.
Derin bir nefes aldım ve kendimi avutmaya çalıştım. Unuturlar.
Bu onlar için fazla sorun olmazdı değil mi?
Elimde tuttuğum camı yavaş yavaş bileğime değdirmeye çalışmıştım.
Bir anda camın elimden düşmesi ile gözlerimi açıp ne olduğuna baktım.
Hadi ama!