#karamsar etiketli eserler
Arama sonuçları
Lubo
Ayaz Kuşsan
Nereden geldiği belirsiz bir büyücü geldiği yeri incelediği sırada insanların cihazlarla kontrol edildiği ve bunu önleyecek yegane şeyin kitap okumak olduğu tanısını koyuyor. Fabrikaya yağmurdan kaçmak için girdiği sırada aklına bir fikir geliyor ve «kitaplar onlara yol gösterecektir» diyerek üretim makinalarına büyü yapıyor. Lubo başta olmak üzere beraberinde yüzlerce canlı kitap yapılıyor ve Lubo büyücünün kendi isteğiyle "halk" olarak gördüğü kitapların lideri oluyor. Kitap satışları arttığı bir sırada işçiler üretimi hızlandırıyor ve bu yüzden fazla ısınan mürekkep makinası bozuluyor, mürekkepler yapım aşamasında olan kitaplara bulaşıyor. Hikayenin ana karakterlerinden biri olan siyah kitap mürekkep bulaşan kitaplardan birisi. Hayatının her zaman hata olduğunu ve sadece işkenceye maruz kalmak için yaşadığını düşünüyor. Yanındaki diğer kitaplar atılırken hayatta kalan tek kitap olduğu için de psikolojik bir bozukluk yaşıyor Yan karakterler onun bu düşüncelerini değiştirmek için uğraşsada siyah kitap kısa bir süreliğine yaşananları kabulleniyor ama sonra tekrardan eski depresif haline geri dönüyordu. Bu konuda ona en çok yardımcı olan kişi Stella, kitaplara yardım etmeyi kendisine görev edinmiş lakin kitapların pek mühim sorunları olmadığı için hiçbir zaman önemli bir görev olarak görülmemişti. Siyah kitap Stella’nın kendisini kanıtlaması için paha biçilemez bir değere sahipti. Başardığı zamanlar oldu ama siyah kitabın psikolojik sorununu kökünden çözmeye yetmedi. Bu kitap siyah kitabı ve halkın, insanların günlük hayatlarınla yaşayabileceği sorunlarını ele alıyor. Lubo ve siyah kitap iki ana karakter ve yazarın çift kişiliğini temsil ediyor.
Ay Işığı ve Karanlık
nightsmelodyy
Hikayenin ilk cümlesi, ilk kalp atışı, havayı ciğerlerine ilk dolduruşu, bana göre ise bitişi. Ne zaman başlasam sonu düşünmeden duramıyorum. Belki karamsarlık, belki de yüzüme gerçekleri acımasızca vurmaya alışmışım sadece. Onun gidişinden sadece bir ay sonra ve ben çok üşüyorum. Ay, ışığını yaşadığım şehirden sakınacak kadar cimri ve ben artık ışık için elimi uzatamayacak kadar halsiz hissediyorum. Beni duyuyor musundur? Ya da belki izliyorsundur oradan. Özür dilerim. Senin duygularını hiç fark edememişim. Ne kadar mutsuz olduğunu... Ama ben hep aynı ben değil miydim zaten. Aynı bencillik, aynı umursamazlık... Ben, beni bıraktığın binanın en üst katındayım ve aramızda bir adım mesafe var. Bu yüzden mi çok üşüyorum? nightsmelodyy | 2020