#duman etiketli eserler

Ölümcül duman

İrem taş

Bir öğle arası nereden geldiği bilinmeyen bir dumanla kaplandı şehir, kaçmaya çalışanlar teslim olanlar ve ne olduğunu anlamaya calışanlar.Bu duman insanların nefesini kesip sonrada ölmeye terk ediyordu. O gün hayatta kalanlarda vardı...

RomanDevam ediyorBilim Kurgu

10211

Kırmızı Karanfil

Ecenaz Celiloğlu

Silahın namlusu ona bakıyordu. O benim duygularım katiliydi ve bende onun katili olucaktım. Düşündüğümün aksine elim titremedi, tereddüt bile etmedim. Sadece sadistce gülümseyip silahı ateşledim. İşte ilk cinayetim ama son olmayacağını baştan beri biliyordum.

RomanDevam ediyorAksiyon

61705,0

SİYAH BEYAZ

Zeynep Koyuncu

Mavisu hem okul arkadaşı hem de komşusu olan Evren ile olan yakın arkadaşlığını aşka taşır. Bir süre sonra ise Evren'in ilk günden beri bildiği, Mavisu'nun ise kendi hakkında olmasına rağmen bilmediği gerçek ortaya çıkar. Teslim mi olacaklar, yoksa savaşacaklar mı? "Ve ben seni her şeye rağmen sevdim."

RomanDevam ediyorRomantik

371733,8

SINIR ÖTESİ : GÖLGE

Kartanesi

Ankara’nın gri gökyüzü altında, Başsavcı Asya’nın makam odasında soğuk bir rüzgâr esiyordu. Masasında duran "Duman" operasyonu dosyası, çocukluk aşkı Yavuz’un yaşam ile ölüm arasındaki ince çizgisiydi. Kapı açıldığında içeriye adaletin çelik yumrukları girdi: Hakim Ecrin, Savcı Hayat, Savcı Feyza ve Hava Savunma Uzmanı Elif. Bu kadınlar, sınır ötesinde "Gölge"ye dönüşen Yavuz ve ekibini korumak için tek bir yürek olmuştu. Dışarıda ise Gazeteci İrem gerçekleri duyuruyor, Doktor Mislina çatışma bölgesinde nöbet tutuyordu. Haftalar sonra Yavuz, tozlu üniformasıyla Asya’nın makam odasına girdi. Asya’nın soğuk profesyonelliği, Yavuz’un yıllanmış özlemiyle çarpıştı. Asya, onu yargılamak için değil, hukuki bir kalkanla korumak için masadaydı. O gece o odada kanunlar sustu; vatan uğruna verilen yeminler ve yarım kalmış bir söz konuştu. Hepsinin mührü aynıydı: Vatan.

RomanDevam ediyorRomantik

18525,0

RUHA VURULAN NEŞTER

buşra nur

"Sen yaptın." Dedi sesine bulaşan hayal kırıklığıyla. "İhanet yok demedik mi? Affetmem, geri dönüşü olmaz dememe rağmen yaptın." "Yapmadım." Yaptım. Oturduğu yerden hışımla kalktı. "Yalan söylüyorsun!" "Hayır." Evet. İki adımıyla dibimde bittiğinde artık kaçacak yerim yoktu. Ben nasılsın böyle bir insan oldum? Her zaman bir kez daha fazla bakabilmek için canımı vereceğim zümrütlerine şimdi bakamıyordum. İhanetim sırtımda koca bir kambur oluştururken başımı kaldırıpta göz göze gelecek halim yoktu. "Gözlerime bak." Yapamadım. Benden yanıt alamayınca devam etti. "Veda'm," dediğinde kalbimin umutla dolmasına mani olamadım. Hâlâ onun Veda'sı kalabilmiş miydim? Bakışlarımı yüzüne çıkardım, gözlerine değil. Derin nefes aldı. Elini kaldırdığında çenemden hafifçe tuttup kendine çevirdi. Yapma işte bana öyle bakma! Daha ne kadar fazla suçlu hissedebilirim, görmüyor musun içimde beni tüketen yangının alevini? Belki de artık görmek istemiyorsundur. Duymak istemiyorsundur artık sesimi. "Neden gözlerinle dudakların aynı dili konuşmuyor?" Diye sordu. "Neden yapıyorsun bunu bize?" Gücümü topladım. Her an akmaya hazır halde bekleyen gözyaşlarımı zorlukla geri gönderdim. Şimdi sırası değildi. Böyle giderse her şey mahvolacak. Geriye çekildim. "Artık yapmıyorum." İçim acıyordu. Onun için duymak ne kadar zorsa benim içinde söylemek o kadar zordu. Bir adım geri gitti. O an anladım ki sadece bedeni değil kalbi de benden uzağa gidiyordu. "Tamam." Ellerini iki yana açtı. "Git." Ne zordu için kan ağlarken dışarıya belli etmemek ne zordu sevdiğin adamın gözlerine bakarak yalan söylemek. Ne zordu sevdiğin adamın 'git' demesini duymak. "Gidiyorum zaten," canım yana yana konuşmaya zorladım kendimi. "Dönmeyeceğim." Ama şunu bil sevgilim; giden sadece bedenim, kalbim de ruhum da ölene kadar seninle.

RomanDevam ediyorGenç Kurgu

1700