#asi etiketli eserler
Arama sonuçları
AJAN Y
Nursen
"Size yardımcı olayım güzellik." Sağ tarafıma dönüp koluma iyice sarılan kişiye baktım. Hiç tanımadığım bir çift kara göz bana gülümsüyordu. Kolumu ne kadar çekmek istesem de çekemedim. Bir süre bakıştık. O gülümsüyor, ben ise gözlerimi ona kilitlemiştim. "Artık bizimlesin. Seninle seve seve ilgilenirim güzellik." Başım artık öyle dönüyordu ki, dudakları oynuyor, ama ne söylediğini anlamıyordum. Bütün vücudum uyuşurken, kulaklarım uğuldamaya başladı. Ve ben, beni tutan adamın kucağına yığılırken, aklımda bana tatlı tatlı gülümseyen yüzü kaldı.
ASİ
Emine
Yalnız Savaşçı ya da öyle olduğunu sanan biri... Aniden yapılan bir baskın üzerine evdeki herkes ölür ama o hariç. ~Asi Gizem~ O ailesinin intikamını almak ister ama karşı tarafta yarım bıraktıkları işi tamamlamak. Kimsenin olacaklardan haberi yoktu. Belli ölüler canlanacak belki de yer yarılacak. Doğa üstü güçler keşfedilirse acaba ne olurdu? İlerde arkadaşlarını bulucak. Ve karşı tarafı yenicek. Ya da tam tersi olucak. Her şeyin bir arada karmakarışık olduğu bir hikaye ... ASİ...
ATİLLA
İNCİL
Her şeyi gördüm, her şeyi tecrübe ettim bundan daha kötüsü olamaz, beni hiçbir şey yıkamaz dersin sonra kızın biri hayatına girer ve ağzına sıçar. Arkana yaslanır ve şöyle dersin," Helal olsun, bu kadarını ben bile yapamazdım." NOT: Serinin 3. kitabıdır. Beni ilk kez bu kitapla tanıdıysan... diğer kitaplara da göz atmanı öneririm
KEZZ
Sel Deniz
Babam kötü biri değildi. En azından ben öyle düşünmek istemiyordum. O sadece korkuyordu. Mahalleden. İnsanlardan. Dedikodulardan. Ama korkuları büyüdükçe... Ben küçülüyordum. İşte o yüzden Kezz doğdu. Bir gecede değil. Bir anda değil. Yavaş yavaş. Her yasakta biraz daha. Her baskıda biraz daha. Her kırgınlıkta biraz daha. Kezban ölmedi. Aslında hâlâ içimdeydi. Sadece yıllardır saklanıyordu. Gözlerim doldu. Ağlamamaya çalıştım. Başaramadım. Tam o sırada telefonum titredi. Çekmeyen telefona rağmen tek bir mesaj düşmüştü. Gönderen: ANNE Kalbim durdu. Mesajı açtım. Sadece iki cümle vardı. "Baban seni hâlâ her gün soruyor." "Ama gururu senden büyük." Telefon elimde kaldı. Gözlerim doldu. Çünkü ilk kez... Babamın da beni özlediğini öğrendim.
Beyaz kutu
Nero
İlk öncellikle hikayeme hoş geldiniz.Ben avukat Biricik Kara.Çocuklukta yaşadığım acılar beni başarı avukat yaptı.Ailemizi terk eden babam ve anneme hakaretlerle öldüren akrabalarım, korkunç bir ceset ve sevgili çoçukluk aşkım savcı Yavuz Giray. Hep yanımda olan ablam Melek Kara.Bu hikaye çok karmaşık ola bilir.Bir kitap sayesinde tanıdığım Yavuz Giray kim bile bilirdi ki, karmaşık bir ortamda savaşacağımızı..... Babam katil olmadığını söylüyordu.Ancak çoçukluğumun katili olduğunu bilmiyordu. Maalesef bunun hukukta bir cezası yok. Çocukluğumu mahv eden adam genc bir kızın hayatını mı mahv etmişti? Küçüklüğümden biri yanımda olan ablam benden yıllar boyu sakladığı sırrı ne ola bilirdi? Yavuz Giray hayatımın bir parçası olabilir miydi? Soruların cevabı hikayemde!!!
Karanlığın asi yüzü
Hümeyra
Karanlıgın derinliklerinde yaşayan asi bir kız . Bu kızın seveni yok. çok küçük yaşta büyümek zorunda kalmış gülmeyi untan ve artik hayatta kimseye güvenmemeyi öğrenen bir kiz. Bu kızı annesi kücukken bile istememiş babası onun üstünde deneyler yapmak isteyen şeref yoksunu biri. bu kız herkezden kendini soyutlastirmîş ölse kimsenin umursamayacağı biri olmuştur bi gun babası kizimıza bir tuzak kurarsa ve onu delilerin ve suçluların olduğu bi hapisaneye sokarsa bu kıź orada kendine güvenebilecek arkadaslar bulursa ve ve ilk defa birilerine güvense neler olur hadi gelin beraber okuyalim....
Yolcular
Beyza Sude Çetin
'Gelecek' sandığımız gelmeyecek bir zamandır, gelecek. Acılar mı büyütürdü insanı, insan mı büyütürdü acılarını? İkilem içerisinde yaşamaya alışmış birkaç bedendi onlar; ya da bu halde yaşamaya zorlandılar. Başka insanların sevdası delerken dağları, onlarınsa yaşadıkları belki de yaşayacakları deler geçerdi dağları, taşları. Yıllar devrilmiş kader denen bu şey çıkarmıştı karşılarına o geleceği. Gözler görmüş gönüllerse dolup taşmıştı. Devrilen bu yılların enkazının altında ise o güzel anılar kalmıştı. Toprağa gömülmüş, kurtarılmayı bekliyorlardı. İçinde çırpınan birçok çocuğun bedeni de yok oluyordu bu enkazın altında. Çırpınıyorlardı. Bağırıyorlardı. Ama seslerini duyan olmuyordu. Kurtarın! Biz hep buradaydık, ama sesimiz bastırıldı! Sessizliğimiz çığlıklarımız oldu şimdi! "Yıllardır buradaydım sen neredeydin? Seni hep bekledim, burada!". "Elma ağacı vitamin olmuyor artık ona!". " Hasret kaldım ben ona; suçlusuysa sendin, sen!". "O uçurumdan ben atlasaydım beni sever miydin?". "Masmavi okyanusunda tek boğulan kişi bendim. Sevginle değil bu sevgiyi göremeyişinle...". "Beyaz, gelinlik mi olacak yoksa kefen mi anne? Bu çeyiz mi yoksa son günlerimin huzuru için serilen birkaç parça eşya mı?" Kim kurtaracak beni? Kim kurtaracak bizi bu kendi çıkarları için kullanılmış, sevgisiz, kimsesiz bedenleri? Yıllar beklendi belki açık yaraya deva olur diye. Kabuk bağlayan yaralar yine darbe aldı. Neden mi? Ne zaman iyi gelmişti ne de tozlanmış anılar. Ne mi gerek? Sen be acımasız adam. Sen ve senin sözlerin. Belki de beni gördüğünde tüttürdüğün dumanın. 🕛 Zihnimin içinde olup bitenler bana saklıdır Bay Asi. Kimse karışamaz içindekilere. Lütfen o ela gözlerini üzerimden ayır." Parlayan hareleri ne etrafı aydınlatıyor ne de karanlık düşüncelerimi. Hala bakmayı sürdürüyordu deniz gözlerime. "Ne o, çok mu beğendin yüzümü, yoksa bu üstünlüğümü mü? Kaleni fethetmeye çalışan hiç olmadı mı?" Film çevriliyordu sanki de herkes izliyordu bizi. Bir film çevrilecekse yönetmeni de tek oyuncusu da bendim. Neden mi? Bu filmin başka yaralara ihtiyacı yoktu. Kendi yeterde artardı bile. Filmimi işgal edecek tek insan ise karşımdaki bedendi. "Çok beğendim canım. Asla küfürlerimle doldurmak istemiyorum o beyaz tenini." Daha da fazla yaklaştı yüzüme. Nefesi suratımda siniri ise ruhuma işliyordu; ya da ben öyle sanıyordum. "Benim kalem, benim krallığım, benim üstünlüğüm, benim piyonlarım... Burada ne görmeyi ya da ne hayal etmeyi düşünüyorsan hepsi bana ait. Kalemi fethetmek isteyen mi var? Yılların deviremediği bu şeyi eğer cesareti varsa devirsin. Devrilsin bu kaleler, boş şişeler. Ben burada olduğum sürece izin vermem; kimse buna cesaret edemez bile." Adımlar yavaştı ancak şu an hızlı olabilecek tek şey adrenalindi. Ardını döndü bana ve ellerini iki yanına açtı, başı ise geriye savruldu. "O cesareti bulana iletin, benim olmayan yatağıma bile ölüp ölüp biten varken, ayağımın tozu bile olamayacağa değil zeytin dalı tek bir gül bile uzatmam." İşaret parmağı havadaki egosunu savurmaya devam ediyor showunu sergiliyordu. "Ha şunu da ekleyeyim. Eğer o kişiyi ben davet ediyorsam krallığıma yanımdan eksik etmeyeceğim bir gülümün olur o zaman. Tabii bu da imkansız da. Ben imkansız severim." Büyük cüssesini tekrar çevirmişti ortaya. Yeniden yüzünü görebiliyordum. O görmek için can attığım yüzü(!) Yıllar etkisiyle büyüyüp gelişmiş bedeni, geniş omuzları, yüzümden eksik etmediği ela gözleri ile karşımdaydı. Ancak bu koca bedenin bilmediği ufak şeyler vardı ama yanımdan eksik olmayan zamanımla ona gösterecektim. " Neyi severseniz sevin ancak ben kendi kurallarına göre yaşayan bir insanım. Kim ne derse desin bu kendini bir şey sana bir asi olsa bile." Bu dediğimle histerik gülüş savurmuş ardından bu gülüşünü daha da büyütmüştü. Kahkahası bu sessizlikle daha da ortaya çıkarmıştı kendini. "Küçük hanım bence siz bu tatsızlık daha fazla büyümeden bu fikirden çıkın. Çünkü bu yol, yol değildir." "Bende kendi yolumu kendim yaparım. Bu zamana kadar kime ihtiyaç duydum. Benimle olan benimle gelir ardımla ilgilenmem." Uzaklaşan adımları yine yakınlaşmıştı bedenime. Dolaşan inat keçileri ikimize de etkisi altına alıyordu. "Fazla heveslenme derim, üzerine ben ve benim olan her şey devrilir, vazgeçersin" "Ben bu davamdan vazgeçmem. Neyden vazgeçtim? Hangi sözümü tutmadım? Bilemezsin." Hırsım ve sinirimle kollarımı bağladım. Emindim. Bu zamana kadar neyden emin olmamıştım ki? Bir yola çıktıysam bu yolu devam ettirir, yarıda bırakamazdım. Kural tanımayana kurallarımı tanıtmakla kalmayacak, baştan yazacaktım. Krallıksa krallık, varlıksa varlık... Kimin umurunda? Gerekirse yoktan var ederdim ama yine de kimseye boyun eğmez, onun piyonu olmazdım. "Göreceğiz küçük hanım. Bu koca zaman sana küçük gelmez umarım." Uzattığı eli kendime olan tüm güvenimle sıktım. "Göreceğiz Bay Asi. İsterse un ufak olsun ben yine de kendi ekmeğimi bir yerden bulur çıkarırım." "O ekmekler kolay yenir mi, kader izin verir mi ki?"
Babamızın Oğlu
Meliseray
Cumali arabayı park etti ve yan koltukta uyuyakalmış olan kardeşine baktı. Gülümsedi ve onu uyandırmamaya çalışarak arabadan indi. Kapıyı çalmadan kapı açılmıştı. Annesinin ona sarılan kollarını hissedince Cumali birden vazgeçip onu affetmek istedi. Ama aklına arabadaki Salih ve yaşadıkları gelince annesini ittirdi. "Sakın." Annesinin kırılmış gözleri ona bakarken İdris, Emmi ve Paşa gelmişti. İdris hemen "Aklın nerede lan senin?" dedi. "Fellik fellik oğlumu aradım ben günlerce, neredeydin?" Cumali arabaya bakıp babasına geri döndü. "Ben de oğlunu aradım baba." ******* 140521 // 191221 ✌🏻🏳️🌈 ******* TAMAMLANDI
Seni yazdım
Yağmur Bozkurt
Ben meleksu ve şu anda karşımda oturan gözlerine ömrümü verdiğim Selahittin gözlerimi ondan kacirmama rağmen bana öküzün trene baktığı gibi bakiyor canım öküzümmm
İlk Adım
csd Ocean
"Beni bu zamana ittiler ve bıraktılar. Kendimi zar zor kurtardım..." "Neden bunları anlatıyorsun? zorlama kendini." "Boş ver onu bunu,*burnunu çekti* Peki... eğer yine iterlerse beni kurtarır mısın?" "Kurtarmazsam en adi şerefsizim(!)" Deniz fobisi olan bir çocuk × onun 2 yıldır gizlice sevdiği kız
türkçülükle ve faşiştliğin savaşı
Veli kara
Vicdan Türk'ün eseridir